Τρίτη 1 Μαΐου 2012

ΜΠΙΛΙΟΒΟ

Μπίλιοβο
Εδώ και καιρό είχαμε σκεφτεί με την αδελφή μου Βάσω, πως θα ήταν πολύ ωραία αν κάποια στιγμή κάναμε ένα trail run στο πολύ σπουδαίο καλντερίμι το ¨Μπίλιοβο¨. Πρόκειται για ένα σπουδαίο τεχνητό μονοπάτι το οποίο ο ΕΟΣ Καλαμάτας το έχει κάθε χρόνο στο πρόγραμμά του.
Το Σάββατο λοιπόν το ραντεβού με την Βάσω πρωινό 6:30 αφού θα κάναμε την διαδρομή  ως το χωριό Σωτηριάνικα από όπου ξεκίνα το καλντερίμι, με τα ποδήλατα.

 Έτσι βρέθηκα να αγκομαχώ με την σακαράκα μου στις ανηφόρες που ξεκινούν από την παραλία του ¨Αλμυρού¨ ως τα Σωτηριάνικα, πίσω από την Βάσω που ήταν άνετη με το πολύ καλό ποδήλατο που έχει. Σε μια ώρα και κάτι φτάσαμε στο σημείο που ξεκινά το Καλντερίμι. 

Ξεκινήσαμε σε πολύ χαλαρό ρυθμό αφού στην αρχή έχει λίγο τσιμεντόδρομο και μετά από λίγο μπήκαμε στο καλντερίμι που διασχίζει ελαιώνες αλλά σιγά,  σιγά κερδίζει υψόμετρο και βγαίνει από τα χωράφια και μπαίνει σε δασωμένο λούκι όπου αρχίζουν οι περίφημες τραβέρσες του, 75  το σύνολο. Ο ρυθμός μας χαλαρός αφού σταματάγαμε να βγάζουμε φωτογραφίες και να θαυμάσουμε την θέα. Πιο πάνω τα βράχια ήταν μούσκεμα από την τοπική βροχή που είχε πέσει και προσέχαμε να μην γλιστρήσουμε. Μετά από 5,5 χιλιόμετρα φτάσαμε στο ορεινό χωρίο Αλτομιρά και ξεδιψάσαμε στις πυγές στην είσοδο του χωριού.

 Μικρή περιπλάνηση στα σοκάκια του χωριού με την Βάσω να μου εξηγεί την τεχνοτροπία και την ιστορικότητα του ορεινού αυτού
Οικισμού αφού η ίδια δουλεύει εκεί πολλές φορές (συντηρήτρια αρχαιοτήτων).
Επιστροφή χαλαρή πάλι αφού βγάλαμε κάποια μικρά video και αφού χάσαμε το τελευταίο κομμάτι στον ελαιώνα καθώς πήραμε έναν χωματόδρομο λάθος και κάναμε μια μικρή άχαρη παράκαμψη, φτάσαμε στα ποδήλατα. Εκεί συναντήσαμε ένα γέροντα που μας ρώτησε που είχαμε πάει  και απόρησε όταν του είπαμε στα Αλτομιρά πως το κάναμε τόσο γρήγορα… τον χαιρετίσαμε και πήραμε την επιστροφή…

    
Μερικές πληροφορίες από το site του ΕΟΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ             
ΣΩΤΗΡΙΑΝΙΚΑ - ΑΛΤΟΜΙΡΑ
Τα Σωτηριάνικα απέχουν μόλις 15 χλμ. από την Καλαμάτα και απέχουν μόλις 1 χλμ από τον κεντρικό δρόμο της Μάνης. Με κατεύθυνση Νότια από το χωριό, αφού βαδίσουμε για 1 περίπου χλμ. ανάμεσα στους ελαιώνες,
φθάνουμε στην βάση της απότομης πλαγιάς όπου αρχίζει να ελίσσεται το "Μπίλιοβο", το περίφημο καλντερίμι το οποίο συνέδεε τα Σωτηριάνικα με τα Αλτομιρά. Ένα μνημειώδες έργο που έγινε στις αρχές του 20ού αιώνα με πολύ μόχθο. Σήμερα οι σύγχρονοι αυτοκινητόδρομοι έχουν παραγκωνίσει αυτά τα έργα στην αφάνεια. Όμως, τα 5 χιλιόμετρα αυτής της διαδρομής θα ανταμείψουν τον επισκέπτη.

ΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΜΝΗΜΕΙΟ
Μόλις 15 λεπτά από την Καλαμάτα, σε μια σκιερή πλαγιά της Μεσσηνιακής Μάνης, βρίσκεται ίσως το πιο αξιόλογο και καλοδιατηρημένο παραδοσιακό καλντερίμι στη χώρα μας. Ένα ανθρώπινο μνημείο ιδιαιτέρου κάλλους που περιμένει να ανακαλυφθεί. Από το χωριό Σωτηριάνικα διασχίζει για ένα περίπου χιλιόμετρο τους ελαιώνες πριν αρχίσει να αγκαλιάζει την πευκόφυτη πλαγιά. Φιδίσιο, ελίσσεται και χάνεται στα ύψη, για να καταλήξει στην ορεινή κοινότητα Αλτομιρά, που μισοέρημη πια υποδέχεται τον επισκέπτη.
"Στις χιλιάδες μέτρα του ανήφορου συλλογιζόμαστε πως πριν από τον ξέφρενο καταναλωτισμό μας, κάποτε οι άνθρωποι έφτιαχναν πράγματα που ... διαρκούν!"
Το ονομαστό "Μπίλιοβο" όπως το έλεγαν οι παλαιοί, με τις 75 στροφές του. Θαυμάζει ο οδοιπόρος τη μαστοριά και το μεράκι των πετροκτιστάδων στις αρχές του αιώνα, όταν τα ανθρώπινα χέρια δάμαζαν τη σκληρή πέτρα, και ο ιδρώτας πότιζε την ηλιοκαμένη Γή.



Πληροφορίες για το ορεινό χωριό Αλτομιρά από την Βασιλική Μπάκα:

ΑΛΤΟΜΙΡΑ

Σε 14 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα, στον δρόμο προς τη Μάνη, φθάνουμε στο χωριό Σωτηριάνικα. Ακολουθούμε τα σήματα και αφού περάσουμε από το γεφύρι του χωριού, βαδίζουμε στον δασικό δρόμο, ο οποίος μας οδηγεί στην αρχή του περίφημου Μπίλιοβου. Ένα μοναδικό μονοπάτι που κατασκευάστηκε το 1904 για να ενώσει δύο χωριά, τα Σωτηριάνικα με τα Αλτομιρά.  Πρόκειται ίσως για το καλύτερα διατηρημένο καλντερίμι με τις 75 στροφές. Ανηφορίζουμε το καλντερίμι και φθάνουμε στο χωριό Αλτομιρά, οπού συναντάμε πηγές με βρύσες. Τα Αλτομιρά είναι ορεινό χωριό σε υψόμετρο 813 μ, του δήμου δυτικής Μάνης παλαιότερα δήμου Αβίας...Κεντρικός ναός του χωριού είναι ο Άγιος Αθανάσιος χτισμένος γύρω στο 1865. Στην περιφέρεια των Αλτομιρών ανήκει και το μεταβυζαντινό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Τα Αλτομιρά έχουν παλιά, πέτρινα σπίτια, εξαίρετα δείγματα της μανιάτικης αρχιτεκτονικής. Το 1999 κηρύχθηκαν «διατηρητέος οικισμός» από το Υπουργείο Πολιτισμού. 

Βασιλική Μπάκα

Τέλος θα κάνω δύο παρατηρήσεις:
1.    Σε κάποια σημεία το καλντερίμι θέλει τεχνικές παρεμβάσεις αφού έχουν πέσει κάποιοι τοίχοι. Ελπίζω η πολιτεία να ενδιαφερθεί …

2.    Κάποιοι χωματόδρομοι που έχουν ανοιχτεί στην αρχή και στο τέλος του μονοπατιού για γεωργική χρήση έχουν χαλάσει το πετρόχτιστο και νομίζω ότι θα πρέπει να αποκατασταθεί!

Τρίτη 24 Απριλίου 2012

ΚΥΘΗΡΑ


                                  Κύθηρα

Τα ΚΥΘΗΡΑ ή αλλιώς ΤΣΙΡΙΓΟ ήταν εδώ και καιρό ο προορισμός της οικογένειας για το Πάσχα. Θα ήταν η  5η φορά που θα επισκεπτόμουν το νησί καθώς το Τσιρίγο από την πρώτη φορά που το είχαμε επισκεφτεί σαν γαμήλιο ταξίδι με την γυναίκα μου μας είχε μαγέψει. Ήταν ένας τόπος ηρεμίας και γαλήνης χωρίς την φασαρία και τον συνωστισμό άλλων νησιών. Είναι ορεινό νησί με πολλές κοιλάδες που καταλήγουν στην θάλασσα και τις περσότερες φορές σε μοναχικές και υπέροχες παραλίες.

 Έχουν αρκετά μεγάλη έκταση και η βλάστηση είναι πλούσια κυρίως στα βόρεια και δυτικά εν αντιθέσει με τα νοτιοανατολικά που η βλάστηση είναι πιο χαμηλή και περιορίζεται σε ξυροθερμικούς θάμνους. Η μεγάλη πυρκαγιά που έγινε στο ενδιάμεσο διάστημα από την τελευταία μου επίσκεψη στην περιοχή Χαλέπι έχει κάνει μεγάλη ζημιά στη χλωρίδα και το οικοσύστημα της περιοχής.


Σε αρκετά σημεία του νησιού υπάρχουν πηγές που ρέουν όλο τον χρόνο. Το κλίμα είναι θερμό αλλά τον Χειμώνα έχει αρκετή υγρασία και ισχυρούς ανέμους  κάτι που το νιώσαμε όλες τις 9 μέρες που είμαστε εκεί.

Είχα αποφασίσει αυτήν την φορά επειδή λόγο εποχής δεν θα ήταν δυνατό να κάνουμε μπάνιο να προσπαθούσα να επισκεφτώ όσον το δυνατόν περσότερους ενδιαφέροντες προορισμούς είτε τρέχοντας είτε με το ποδήλατο. Έτσι είχα φορτώσει και την σακαράκα μου ( ποδήλατο) στο αμάξι για αυτό τον σκοπό.


Η πολιτιστική κληρονομιά των Κυθήρων είναι πλούσια και η αρχιτεκτονική έχει πολλά στοιχεία Ενετικά, Κρητικά και Μανιάτικα. Βυζαντινά αλλά και Αγγλικά κτίσματα βρίσκονται σε κάθε πλαγιά, κορφή, χαράδρα, και κοιλάδα του νησιού.

Έτσι το φετινό Πάσχα το περάσαμε κοντά σε αγαπημένα πρόσωπα με αρκετό φαγητό καλό κρασί άλλα και με σχεδόν καθημερινή εξερεύνηση.

Στα Κύθηρα υπάρχει ένα Δαιδαλώδες δίκτυο χωματόδρομων – τρακτερόδρομων και πολύ λιγότερο μονοπατιών που σου προσφέρουν αρκετές επιλογές για αξιόλογα Trail runs αλλά και μεικτές διαδρομές με αρκετή  θετική υψομετρική διαφορά.

Βέβαια έχουν μείνει αρκετές ακόμα διαδρομές που θα μπορούσα να κάνω αλλά την επόμενη φορά καλά να είμαστε αν μου κάνει την τιμή να μου τις δείξει κάποιος ντόπιος…

Τελευταία θα αφήσω μια παρατήρηση σχετικά με κάποιες αλλαγές πάνω στο νησί. Θεωρώ ότι είναι μεγάλο λάθος στο όνομα τις όποιας οικονομικής ανάπτυξης να ανοίγονται καινούργιοι δρόμοι να γίνονται τσιμεντοστρώσεις και ασφαλτοστρώσεις ανεξέλεγκτα και να φτιάχνονται νέα κτίρια μοντέρνας τεχνοτροπίας  να αφήνονται παλιά και παραδοσιακά κτίσματα να γκρεμίζουν και να αλλάζει ο χαρακτήρας  και η πολιτιστική κληρονομιά.  
                            

Τρίτη 10 Απριλίου 2012

Πενταδάκτυλος

                          Πενταδάκτυλος
Το πρώτο σαββατοκύριακο το Απριλίου είχα σκοπό να τρέξω στην γειτονική Καρδαμύλη τον αγώνα trail Running που θα γινόταν εκεί. Θα έτρεχα παρέα με την αδελφή μου σαν  προπόνηση. Μια εβδομάδα πριν έμαθα ότι ο ΕΟΣ Καλαμάτας θα επιχειρούσε το ίδιο σ/κ την διάσχιση της κορυφογραμμής του Ταϋγέτου (Πενταδάκτυλος). Θα κατέβαιναν μερικά μέλη του ΕΟΣ Πρέβεζας και ένας φίλος από την Άρτα για την διάσχιση και έτσι ο σύλλογος αποφάσισε να το οργανώσει.

Τον  Πενταδάκτυλο τον είχα ξανακάνει το 2008 σε στεγνό πεδίο με 5 φίλους και καλούς ορειβάτες από το χωριό Πικουλιάνικα ως την κορφή Προφήτης Ηλίας σε θερινό πεδίο. Τώρα θα είχα την δυνατότητα να το κάνω σε μεικτό.

Στο δίλημμα Καρδαμύλη ή Πενταδάκτυλος δεν είχα κανένα ενδοιασμό…
Πενταδάκτυλος δαγκωτό!!!   
   
Στο video που ακολουθεί η Περιγραφή τα λέει όλα ή σχεδόν όλα έτσι δεν θα προσθέσω κάτι παραπάνω.

Ήταν μια υπέροχη ορειβατική εμπειρία στην ραχοκοκαλιά του Ταϋγέτου που μας γέμισε πολλές όμορφες εικόνες και συναισθήματα.

Η γνωριμία με τον Γιώργο έναν Ταξιδευτή του κόσμου με ταξίδια 6-7 φορές στο Νεπάλ και το Κασμίρ και 3 φορές στην Νότιο Αμερική – Παταγονία ήταν στα πολύ θετικά της εξόρμησης αυτής.


Στην επιστροφή για Καλαμάτα επικοινώνησα με την αδελφή μου και με χαρά μου είπε ότι είχε καταλάβει την Τρίτη θέση ανάμεσα στις Ελληνίδες. Άρα τα είχε καταφέρει και χωρίς την συμπαράσταση μου.


Η διαδρομή ήταν Πικουλίανικα-Κουφοβούνι-Λημέρια-Παξιμάδι-Γούπατα-Νεραΐδοβουνα-Κόζα-Βοτανικός σταθμός Τσάρκος (διανυκτέρευση)-Σπανακάκι-Ανώνημο-Σιδηρόκαστρο-Αθάνατη Ράχη-Πόρτες(υποχώρηση)-Καταφύγιο Ταϋγέτου ΕΟΣ Σπάρτης θέση Βαρβάρα-Μαγγανιάρης.

Τετάρτη 28 Μαρτίου 2012

Βαρδούσια

                             Βαρδούσια


Η ορειβασία είναι μια αγαπημένη ενασχόληση . Όταν είδα στο ημερολόγιο του ΕΟΣ Καλαμάτας ότι το Σ/Κ 24-25 Μαρτίου που έχω την ονομαστική μου εορτή ,θα εξορμήσουν στα Βαρδούσια τότε μαζί με την γυναίκα μου  την Γωγώ αποφασίσαμε να πάμε.

Τα Βαρδούσια τα είχα πρωτογνωρίσει το 2008 όταν στα πλαίσια της σχόλης χειμερινού βουνού που συμμετείχα τότε. Τότε είχα μαγευτεί από την «αγριάδα» αυτού του βουνού και τα απότομα λούκια που οδηγούσαν προς την κορφή και απαιτούσαν υψηλή φυσική και τεχνική κατάσταση για να ανέβει κάποιος. Επειδή στα πλαίσια της σχολής δεν είχα την δυνατότητα να το «ευχαριστηθώ» διότι έπρεπε να ακολουθώ συνεχώς τις εντολές των εκπαιδευτών τώρα θα μου δινόταν η ευκαιρία.

Εδώ θα παραθέσω ένα άρθρο με τις εντυπώσεις του  φίλου Βασίλη Ζολώτα από την Άρτα που ήταν μαζί μας  σε  αυτήν  την εξόρμηση.

 
Παρασκευή απόγευμα και να 'μαι ξανά πίσω από το τιμόνι πηγαίνοντας για Αντίρριο. Τα άρβυλα δεν έχουν στεγνώσει και τα κουρασμένα πόδια δεν έχουν συνέλθει ακόμη από την προηγούμενη εξόρμηση στα βουνά και τα χιόνια. Η πρόσκληση όμως από τους αγαπημένους φίλους και συνορειβάτες από τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας για ανάβαση στα επίσης αγαπημένα κι άγρια Βαρδούσια μου ασκεί μια ακατανίκητη έλξη!
Συνάντηση, επιβίβαση στο γνωστό βανάκι του συλλόγου και φύγαμε για το χωριό Αθανάσιος Διάκος στους πρόποδες του βουνού. Ανασύνταξη δυνάμεων σε ταβερνάκι του γραφικού χωριού και ύπνος σε σκηνές και υπνόσακους με θέα τα μυριάδες άστρα!
Ο καιρός πολύ καλός την επόμενη μέρα. Προωθούμαστε με το βανάκι μέχρι τη θέση Προφήτης Ηλίας από όπου και παίρνουμε το δρόμο για το καταφύγιο περπατώντας κατευθείαν στο χιόνι! Το τοπίο άγριο με μεγάλες ορθοπλαγιές γύρω μας!
Λίγο πιο πάνω διακρίνουμε στην απέναντι ορθοπλαγιά τους δυο φίλους μας που έφυγαν νωρίτερα το πρωί, να ανεβαίνουν με ορειβατικά σκι προς ένα τεράστιο κι απότομο λούκι. Δυο πραγματικά μικροσκοπικές φιγούρες μες στην απεραντοσύνη του βουνού! Μάθαμε αργότερα, στο καταφύγιο, από τον έναν τους ότι ανέβηκαν και κατέβηκαν αυτό το λούκι με τα σκι! Μπράβο!! 
Παραπάνω η παρέα μας χωρίζεται καθώς μια μικρή ομάδα θα ακολουθήσει μια διαφορετική διαδρομή για την κορυφή του βουνού. 
Οι υπόλοιποι φτάνουμε γρήγορα στο καταφύγιο το οποίο βρίσκεται στα ριζά μιας από τις διασημότερες ορθοπλαγιές των ελληνικών βουνών,τα Σκόρδα Πιτιμάλικου που φιλοξενεί πολλές χειμερινές αναρριχητικές διαδρομές. Την ορθοπλαγιά αυτή την επισκέπτονται πάρα πολλοί ορεβάτες κάθε χρόνο γεγονός που επιβεβαιώνεται και σήμερα μιας και διακρίνουμε τις μικροσκοπικές φιγούρες απέναντί μας γαντζωμένες στην εξαιρετικά απότομη πλαγιά. Ένα από τα απότομα λούκια που θαυμάζουμε απέναντί μας θα μας οδηγήσει κι εμάς λίγο αργότερα προς την κορυφή. Κοπιαστική η ανάβαση αλλά η καλή ποιότητα χιονιού μας βοηθά να προωθηθούμε. Βγαίνουμε στο Μέγα Κάμπο, ένα μεγάλο οροπέδιο στα 2.400 μ., το διασχίζουμε και σκαρφαλώνουμε τα τελευταία δύσκολα μέτρα για τη βραχώδη κορυφή χρησιμοποιώντας κι ένα σχοινί για ασφάλεια.
Κορυφή “Κόρακας”, στα 2.495 μ. και η θέα απίθανη προς όλα τα σημεία του ορίζοντα!! Η κούραση εξαφανίζεται και τη θέση της παίρνει ο ενθουσιασμός!! Μένουμε αρκετή ώρα εδώ πάνω χαζεύοντας τα γύρω βουνά, Γκιώνα και Οίτη τα πιο κοντινά και το μάτι φτάνει μέχρι την Πελοπόννησο, στο Παναχαϊκό, τον Χελμό και τη Ζήρεια!
Με δυσκολία αποχωριζόμαστε αυτή τη θέα για να επιστρέψουμε στο καταφύγιο. Η βοήθεια του σχοινιού απαραίτητη πια μιας και η κατάβαση είναι πάντα πιο δύσκολη.
Κουρασμένοι φτάνουμε στο φιλόξενο καταφύγιο, ένα από τα καλύτερα της χώρας μας!
Άλλοι πιάνουν κρεβάτι, άλλοι στήνουν τις σκηνές τους κι άλλοι... σκάβουν τρύπες στο χιόνι για να κοιμηθούν με τους υπνόσακούς τους το βράδυ!!
Το αναμμένο τζάκι ακατανίκητος πόλος έλξης το βράδυ και μαζεμένοι γύρω του όλοι, γνωστοί κι άγνωστοι, γινόμαστε μια παρέα!! Το φαγητό του καταφυγίου μια ευχάριστη έκπληξη για όλους μας μιας και είναι ισάξιο αν όχι καλύτερο πολλών καλών εστιατορίων αν και οι συνθήκες λειτουργίας του στα 2.000 μ. δεν είναι και οι ευνοϊκότερες!
Πάμε για ύπνο νωρίς με την ελπίδα να μη βγει αληθινή η πρόγνωση του δελτίου καιρού που μιλάει για επιδείνωση με βροχές αύριο.
Ευτυχώς ξημερώνει μια ακόμη λαμπρή μέρα και νωρίς νωρίς με το φίλο Κ. αφήνουμε τους υπόλοιπους για να πάμε να σκαρφαλώσουμε μια κορυφή απέναντι με το προκλητικό όνομα “Σούφλα”!! Ιδιαίτερα απαιτητική ανάβαση πάνω σε μια κόψη τόσο στενή που θυμίζει ξυράφι!! Αεροπλανική θέα κι από τις δυο πλευρές!! Σκαρφαλώνουμε χρησιμοποιώντας και τα χέρια μας πλέον και κάποια στιγμή στεκόμαστε στην στενή κορυφή διακρίνοντας μακρυά απέναντι και τους υπόλοιπους της παρέας που ανέβηκαν σε μια άλλη κορυφή, τη Χωμήριανη! 
Σύννεφα αρχίζουν να μαζεύονται και κατεβαίνουμε γρήγορα αρχικά από απότομα βράχια και στην συνέχεια από χιονισμένες πλαγιές.
Σε λίγες ώρες είμαστε πίσω στον Προφήτη Ηλία όπου συναντάμε και τους υπόλοιπους για να “στριμωχτούμε” στο άνετο βανάκι του συλλόγου και να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής με την συνοδεία των σταγόνων της βροχής! Τυχεροί φανήκαμε τελικά!!
Συναισθήματα; “Γεμάτοι”!! Νομίζω οτι περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο αυτό που νιώθουμε όλοι μας!!


Βασίλης Ζολώτας
Άρτα
http://www.eleftheriaonline.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=17286:στα-βαρδούσια-με-τον-εοσ-καλαμάτας&Itemid=52

Θα θελα να αναφέρω ότι η καλή μου την πρώτη μέρα σταμάτησε στο καταφύγιο διότι την πόνεσε το γόνατο της σε μια πτώση στο χιόνι. Την επόμενη όμως μέρα μας ακολούθησε στην πορεία στην κορφή Σινάπι 2245m.


Η ορειβατική αυτή εξόρμηση ήταν πολύ ευχάριστη εμπειρία και με γέμισε με άλλες εικόνες και συναισθήματα από το ορεινό τρέξιμο που είναι σαφώς πιο μοναχικό. Η ορειβασία είναι πιο συντροφική υπόθεση και μοιράζεσαι περσότερα πράγματα με την ομάδα σου.


Μας μένουν λίγες ευκαιρίες για εξορμήσεις σε χειμερινό πεδίο για την φετινή περίοδο. Θα θελα να κάνω την διάσχιση της κορυφογραμμής του Ταϋγέτου τον «πενταδάκτυλο» πριν στραφώ πιο εντατικά στο ορεινό τρέξιμο.      




   







Τετάρτη 7 Μαρτίου 2012

                 Μονοπάτι Βελανιδιάς

Μόλις είχαμε επιστρέψει από Αθήνα με την οικογένεια όπου είχα ανέβει για δουλειές και είχα τα νευρά μου γιατί αυτό το Σ/Κ ο Ορειβατικός Καλαμάτας είχε την ετήσια χειμερινή ανάβαση στον Ταΰγετο και δεν μπόρεσα να πάω. Μετά από λίγο ο μικρός ανιψιός μου μας χτύπα την πόρτα και λέει να κάτσει με τα ξαδέλφια του γιατί οι γονείς του θα πήγαιναν να κάνουν    το μονοπάτι της Βελανιδιάς. «Εγώ λέω? Να με περιμένουν να ετοιμαστώ». Σε δέκα λεπτά ήμουν έτοιμος και φύγαμε για λίγο έξω από Καλαμάτα στην Μονή Βελανιδιάς από όπου ξεκινά το μονοπάτι Βελανιδιάς – Νέδουσας – Αλαγωνίας. Θα κάναμε το κομμάτι  μέχρι την Νέδουσα και επιστροφή.


Το μονοπάτι αυτό έχει μεγάλη ιστορία καθώς ήταν η οδική αρτηρία που για αιώνες ένωνε τα ορεινά χωριά Νέδουσα , Αλαγωνία , Πηγές , Μαχαλά και Αρτεμισία με την Καλαμάτα. Αυτό πριν την διάνοιξη της καινούργιας οδού Καλαμάτας – Σπάρτης. Τότε όλοι μετακινιόντουσαν με τα πόδια και με τα ζώα τους. Η διαδρομή είναι παράλληλη με τον ποταμό Νέδωντα σε μεγαλύτερο ύψος και δεν έχει μεγάλες υψομετρικές διαφορές. Αυτό είναι λογικό καθώς μια διαδρομή με συχνές ανηφόρες,  κατηφόρες δεν θα ήταν βολική για την μετακίνηση ανθρώπων ζώων και φορτίων. Είχαν γίνει πολλές παρεμβάσεις με χτίσιμο μαντρών, τοίχων και μικρά κομμάτια στρωμένα με πέτρα. Σε πολλά σημεία είναι πολύ πλατύ (χωράνε μέχρι 3 άτομα).

Το έντονο ενδιαφέρον μου για το συγκεκριμένο μονοπάτι είναι εκτός του ότι πρόκειται για ένα πολύ ιστορικό μονοπάτι είναι ότι πριν 15 χρόνια είχα δουλέψει σε ένα πρόγραμμα του Δασαρχείου για την διάνοιξη, συντήρηση, σηματοδότηση και καθαρισμό του μονοπατιού. Τότε δεν είχα καμία σχέση με το τρέξιμο , πόσο μάλλον με το Trail Running. Από τότε που ξεκίνησα το trail running μου ήρθε στο μυαλό ξανά το παλιό μονοπάτι και από τότε κάνω την διαδρομή αυτή 1-2 φορές την σεζόν τρέχοντας και 1 πεζοπορικά. Δυστυχώς από την προ 15ετιας παρέμβαση μας δεν έχει γίνει καμία συντήρηση στο μονοπάτι και δυστυχώς πολύ λίγοι πεζοπορικοί και ορειβατικοί σύλλογοι το επισκέπτονται αν και αυτό βελτιώνεται χρονιά με την χρονιά.

Το μονοπάτι όπως ανάφερα παραπάνω δεν έχει μεγάλες υψομετρικές διαφορές αλλά το τεραίν είναι πολύ τεχνικό και θέλει να είσαι σε μεγάλη εγρήγορση ακόμα και στα πολύ επίπεδα σημεία του. Στο τέλος της διαδρομής τα πόδια είναι αρκετά ταλαιπωρημένα. Κάποιοι πρωτάρηδες στο ορεινό πεδίο ή τα τεχνικά τεραίν σε μεγάλο τμήμα του καλό είναι να το περπατήσουν διότι μπορεί να τραυματίσουν αστραγάλους ή άλλα σημεία. Περνά από πολύ όμορφα μέρη με πλούσια φυτική κάλυψη από 2 είδη κουμαριάς, αγριελιές, πουρνάρια, σχοινά κ.α.

Να αναφέρω ότι χρειάζεται νερό αρκετό ανάλογα και την εποχή 1 ως 1,5 λίτρα και κάτι για ενέργεια. Αν κάποιος ξεμείνει τότε τα σημεία για να κατέβει στον Νέδωντα να πάρει νερό δεν είναι πολλά και τα ξέρουν λίγοι (ευτυχώς και εγώ). Συνιστώ κινητό τηλέφωνο διότι είπαμε το τεραίν είναι πολύ τεχνικό!


Στοιχεία της διαδρομής στον παρακάτω σύνδεσμο:                  



Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012

           Snow Run

Τον τελευταίο καιρό είχα έντονη την επιθυμία για snow run μιας και τα χιόνια φέτος στην περιοχή είναι πιο έντονα.Μια προπόνηση στο Καλάθι πριν μερικές μέρες μου είχε ανοίξει την ορέξη.
http://connect.garmin.com/activity/148503509
Χθες λοιπόν πρωί πρωί ετοίμασα μια τσάντα μέσης με δύο μπουκάλια για νερό, πήγα τα παιδία σχολείο και βουρ για Ταύγετο.Ετσι σε 45' έφτασα στην θέση Τουριστικό όπου άφησα και το αμάξι.

Είχα στο μυαλό μου να κάνω την διαδρομή Τουριστίκο - Κατασκηνώσεις Αγίας Μαρίνας - Μπάκα λαιμό - Αγιο Πεντελείμωνα - Ασπρα Χώματα - Πυροφυλάκιο - Αγια Μαρίνα - Τουριστικό.......

Μετά από 500 μέτρα το ύψος του χιονιού με προσγείοσε απότομα!!! Επαναπροσδιορισμός στόχου για snow walking  πλέον και αλλάγη διαδρομής Τουριστίκο - Αγια Μαρίνα - Ασπρα Χώματα - Πυροφυλάκιο - Αγια Μαρίνα - Τουριστικό.Από ένα σημείο και μετα το χιόνι έφτανε μέχρι λίγο κάτω από το γόνατο και μετά από μια ώρα είχα καλήψει  την τέράστια απόσταση των 4.5 ΚΜ.Εφαγα και τις σχετικές τουμπές.....

Πάνω σε όλα αυτά στην βιασήνη μου και τον κακό υπολογισμό δεν είχα πάρει γυαλια ηλίου,αντιλιακό (έγινα σαν τον κ... της Μαϊμους) και μπατόν!!!

Ανηφώρησα σιγά σιγά για πυροφυλάκιο απο την αντιπυρική που οδήγει εκεί.

Ανάσες ,λίγο ξηρούς καρπούς για ενέργεια και κατάβαση για Κατασκηνώσεις και επιστροφή.

Στην καταβαση η πάνω κρουστα του χιονιου μου χτηπαγε τα καλάμια καθώς βούλιαζα περισότερο και ειπα κατι κοσμιτικά.....

Στο τελευταιο ΚΜ λίγο τρεξιμο πάλι για να κάνω σε 2 ώρες και κάτι την τρομακτική απόσταση των 8.81ΚΜ!!!


http://connect.garmin.com/activity/151367296

Καφεδάκι και παστέλι από φυστίκι στο Τουριστικό και επιστροφή.
Σε μερικές μέρες αφού θα έχει υποχωρίσει το χιόνι σε επίπεδο Trail-Snow Running θα επιστρεψω να κάνω την διαδρομή που είχα σκεφτεί μαζί με τον Μασούρα αν ειναί εύκαιρος απο το να ποστάρει στο facebook!