Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Βαρδούσια

                             Βαρδούσια


Η ορειβασία είναι μια αγαπημένη ενασχόληση . Όταν είδα στο ημερολόγιο του ΕΟΣ Καλαμάτας ότι το Σ/Κ 24-25 Μαρτίου που έχω την ονομαστική μου εορτή ,θα εξορμήσουν στα Βαρδούσια τότε μαζί με την γυναίκα μου  την Γωγώ αποφασίσαμε να πάμε.

Τα Βαρδούσια τα είχα πρωτογνωρίσει το 2008 όταν στα πλαίσια της σχόλης χειμερινού βουνού που συμμετείχα τότε. Τότε είχα μαγευτεί από την «αγριάδα» αυτού του βουνού και τα απότομα λούκια που οδηγούσαν προς την κορφή και απαιτούσαν υψηλή φυσική και τεχνική κατάσταση για να ανέβει κάποιος. Επειδή στα πλαίσια της σχολής δεν είχα την δυνατότητα να το «ευχαριστηθώ» διότι έπρεπε να ακολουθώ συνεχώς τις εντολές των εκπαιδευτών τώρα θα μου δινόταν η ευκαιρία.

Εδώ θα παραθέσω ένα άρθρο με τις εντυπώσεις του  φίλου Βασίλη Ζολώτα από την Άρτα που ήταν μαζί μας  σε  αυτήν  την εξόρμηση.

 
Παρασκευή απόγευμα και να 'μαι ξανά πίσω από το τιμόνι πηγαίνοντας για Αντίρριο. Τα άρβυλα δεν έχουν στεγνώσει και τα κουρασμένα πόδια δεν έχουν συνέλθει ακόμη από την προηγούμενη εξόρμηση στα βουνά και τα χιόνια. Η πρόσκληση όμως από τους αγαπημένους φίλους και συνορειβάτες από τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας για ανάβαση στα επίσης αγαπημένα κι άγρια Βαρδούσια μου ασκεί μια ακατανίκητη έλξη!
Συνάντηση, επιβίβαση στο γνωστό βανάκι του συλλόγου και φύγαμε για το χωριό Αθανάσιος Διάκος στους πρόποδες του βουνού. Ανασύνταξη δυνάμεων σε ταβερνάκι του γραφικού χωριού και ύπνος σε σκηνές και υπνόσακους με θέα τα μυριάδες άστρα!
Ο καιρός πολύ καλός την επόμενη μέρα. Προωθούμαστε με το βανάκι μέχρι τη θέση Προφήτης Ηλίας από όπου και παίρνουμε το δρόμο για το καταφύγιο περπατώντας κατευθείαν στο χιόνι! Το τοπίο άγριο με μεγάλες ορθοπλαγιές γύρω μας!
Λίγο πιο πάνω διακρίνουμε στην απέναντι ορθοπλαγιά τους δυο φίλους μας που έφυγαν νωρίτερα το πρωί, να ανεβαίνουν με ορειβατικά σκι προς ένα τεράστιο κι απότομο λούκι. Δυο πραγματικά μικροσκοπικές φιγούρες μες στην απεραντοσύνη του βουνού! Μάθαμε αργότερα, στο καταφύγιο, από τον έναν τους ότι ανέβηκαν και κατέβηκαν αυτό το λούκι με τα σκι! Μπράβο!! 
Παραπάνω η παρέα μας χωρίζεται καθώς μια μικρή ομάδα θα ακολουθήσει μια διαφορετική διαδρομή για την κορυφή του βουνού. 
Οι υπόλοιποι φτάνουμε γρήγορα στο καταφύγιο το οποίο βρίσκεται στα ριζά μιας από τις διασημότερες ορθοπλαγιές των ελληνικών βουνών,τα Σκόρδα Πιτιμάλικου που φιλοξενεί πολλές χειμερινές αναρριχητικές διαδρομές. Την ορθοπλαγιά αυτή την επισκέπτονται πάρα πολλοί ορεβάτες κάθε χρόνο γεγονός που επιβεβαιώνεται και σήμερα μιας και διακρίνουμε τις μικροσκοπικές φιγούρες απέναντί μας γαντζωμένες στην εξαιρετικά απότομη πλαγιά. Ένα από τα απότομα λούκια που θαυμάζουμε απέναντί μας θα μας οδηγήσει κι εμάς λίγο αργότερα προς την κορυφή. Κοπιαστική η ανάβαση αλλά η καλή ποιότητα χιονιού μας βοηθά να προωθηθούμε. Βγαίνουμε στο Μέγα Κάμπο, ένα μεγάλο οροπέδιο στα 2.400 μ., το διασχίζουμε και σκαρφαλώνουμε τα τελευταία δύσκολα μέτρα για τη βραχώδη κορυφή χρησιμοποιώντας κι ένα σχοινί για ασφάλεια.
Κορυφή “Κόρακας”, στα 2.495 μ. και η θέα απίθανη προς όλα τα σημεία του ορίζοντα!! Η κούραση εξαφανίζεται και τη θέση της παίρνει ο ενθουσιασμός!! Μένουμε αρκετή ώρα εδώ πάνω χαζεύοντας τα γύρω βουνά, Γκιώνα και Οίτη τα πιο κοντινά και το μάτι φτάνει μέχρι την Πελοπόννησο, στο Παναχαϊκό, τον Χελμό και τη Ζήρεια!
Με δυσκολία αποχωριζόμαστε αυτή τη θέα για να επιστρέψουμε στο καταφύγιο. Η βοήθεια του σχοινιού απαραίτητη πια μιας και η κατάβαση είναι πάντα πιο δύσκολη.
Κουρασμένοι φτάνουμε στο φιλόξενο καταφύγιο, ένα από τα καλύτερα της χώρας μας!
Άλλοι πιάνουν κρεβάτι, άλλοι στήνουν τις σκηνές τους κι άλλοι... σκάβουν τρύπες στο χιόνι για να κοιμηθούν με τους υπνόσακούς τους το βράδυ!!
Το αναμμένο τζάκι ακατανίκητος πόλος έλξης το βράδυ και μαζεμένοι γύρω του όλοι, γνωστοί κι άγνωστοι, γινόμαστε μια παρέα!! Το φαγητό του καταφυγίου μια ευχάριστη έκπληξη για όλους μας μιας και είναι ισάξιο αν όχι καλύτερο πολλών καλών εστιατορίων αν και οι συνθήκες λειτουργίας του στα 2.000 μ. δεν είναι και οι ευνοϊκότερες!
Πάμε για ύπνο νωρίς με την ελπίδα να μη βγει αληθινή η πρόγνωση του δελτίου καιρού που μιλάει για επιδείνωση με βροχές αύριο.
Ευτυχώς ξημερώνει μια ακόμη λαμπρή μέρα και νωρίς νωρίς με το φίλο Κ. αφήνουμε τους υπόλοιπους για να πάμε να σκαρφαλώσουμε μια κορυφή απέναντι με το προκλητικό όνομα “Σούφλα”!! Ιδιαίτερα απαιτητική ανάβαση πάνω σε μια κόψη τόσο στενή που θυμίζει ξυράφι!! Αεροπλανική θέα κι από τις δυο πλευρές!! Σκαρφαλώνουμε χρησιμοποιώντας και τα χέρια μας πλέον και κάποια στιγμή στεκόμαστε στην στενή κορυφή διακρίνοντας μακρυά απέναντι και τους υπόλοιπους της παρέας που ανέβηκαν σε μια άλλη κορυφή, τη Χωμήριανη! 
Σύννεφα αρχίζουν να μαζεύονται και κατεβαίνουμε γρήγορα αρχικά από απότομα βράχια και στην συνέχεια από χιονισμένες πλαγιές.
Σε λίγες ώρες είμαστε πίσω στον Προφήτη Ηλία όπου συναντάμε και τους υπόλοιπους για να “στριμωχτούμε” στο άνετο βανάκι του συλλόγου και να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής με την συνοδεία των σταγόνων της βροχής! Τυχεροί φανήκαμε τελικά!!
Συναισθήματα; “Γεμάτοι”!! Νομίζω οτι περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο αυτό που νιώθουμε όλοι μας!!


Βασίλης Ζολώτας
Άρτα
http://www.eleftheriaonline.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=17286:στα-βαρδούσια-με-τον-εοσ-καλαμάτας&Itemid=52

Θα θελα να αναφέρω ότι η καλή μου την πρώτη μέρα σταμάτησε στο καταφύγιο διότι την πόνεσε το γόνατο της σε μια πτώση στο χιόνι. Την επόμενη όμως μέρα μας ακολούθησε στην πορεία στην κορφή Σινάπι 2245m.


Η ορειβατική αυτή εξόρμηση ήταν πολύ ευχάριστη εμπειρία και με γέμισε με άλλες εικόνες και συναισθήματα από το ορεινό τρέξιμο που είναι σαφώς πιο μοναχικό. Η ορειβασία είναι πιο συντροφική υπόθεση και μοιράζεσαι περσότερα πράγματα με την ομάδα σου.


Μας μένουν λίγες ευκαιρίες για εξορμήσεις σε χειμερινό πεδίο για την φετινή περίοδο. Θα θελα να κάνω την διάσχιση της κορυφογραμμής του Ταϋγέτου τον «πενταδάκτυλο» πριν στραφώ πιο εντατικά στο ορεινό τρέξιμο.      




   







Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

                 Μονοπάτι Βελανιδιάς

Μόλις είχαμε επιστρέψει από Αθήνα με την οικογένεια όπου είχα ανέβει για δουλειές και είχα τα νευρά μου γιατί αυτό το Σ/Κ ο Ορειβατικός Καλαμάτας είχε την ετήσια χειμερινή ανάβαση στον Ταΰγετο και δεν μπόρεσα να πάω. Μετά από λίγο ο μικρός ανιψιός μου μας χτύπα την πόρτα και λέει να κάτσει με τα ξαδέλφια του γιατί οι γονείς του θα πήγαιναν να κάνουν    το μονοπάτι της Βελανιδιάς. «Εγώ λέω? Να με περιμένουν να ετοιμαστώ». Σε δέκα λεπτά ήμουν έτοιμος και φύγαμε για λίγο έξω από Καλαμάτα στην Μονή Βελανιδιάς από όπου ξεκινά το μονοπάτι Βελανιδιάς – Νέδουσας – Αλαγωνίας. Θα κάναμε το κομμάτι  μέχρι την Νέδουσα και επιστροφή.


Το μονοπάτι αυτό έχει μεγάλη ιστορία καθώς ήταν η οδική αρτηρία που για αιώνες ένωνε τα ορεινά χωριά Νέδουσα , Αλαγωνία , Πηγές , Μαχαλά και Αρτεμισία με την Καλαμάτα. Αυτό πριν την διάνοιξη της καινούργιας οδού Καλαμάτας – Σπάρτης. Τότε όλοι μετακινιόντουσαν με τα πόδια και με τα ζώα τους. Η διαδρομή είναι παράλληλη με τον ποταμό Νέδωντα σε μεγαλύτερο ύψος και δεν έχει μεγάλες υψομετρικές διαφορές. Αυτό είναι λογικό καθώς μια διαδρομή με συχνές ανηφόρες,  κατηφόρες δεν θα ήταν βολική για την μετακίνηση ανθρώπων ζώων και φορτίων. Είχαν γίνει πολλές παρεμβάσεις με χτίσιμο μαντρών, τοίχων και μικρά κομμάτια στρωμένα με πέτρα. Σε πολλά σημεία είναι πολύ πλατύ (χωράνε μέχρι 3 άτομα).

Το έντονο ενδιαφέρον μου για το συγκεκριμένο μονοπάτι είναι εκτός του ότι πρόκειται για ένα πολύ ιστορικό μονοπάτι είναι ότι πριν 15 χρόνια είχα δουλέψει σε ένα πρόγραμμα του Δασαρχείου για την διάνοιξη, συντήρηση, σηματοδότηση και καθαρισμό του μονοπατιού. Τότε δεν είχα καμία σχέση με το τρέξιμο , πόσο μάλλον με το Trail Running. Από τότε που ξεκίνησα το trail running μου ήρθε στο μυαλό ξανά το παλιό μονοπάτι και από τότε κάνω την διαδρομή αυτή 1-2 φορές την σεζόν τρέχοντας και 1 πεζοπορικά. Δυστυχώς από την προ 15ετιας παρέμβαση μας δεν έχει γίνει καμία συντήρηση στο μονοπάτι και δυστυχώς πολύ λίγοι πεζοπορικοί και ορειβατικοί σύλλογοι το επισκέπτονται αν και αυτό βελτιώνεται χρονιά με την χρονιά.

Το μονοπάτι όπως ανάφερα παραπάνω δεν έχει μεγάλες υψομετρικές διαφορές αλλά το τεραίν είναι πολύ τεχνικό και θέλει να είσαι σε μεγάλη εγρήγορση ακόμα και στα πολύ επίπεδα σημεία του. Στο τέλος της διαδρομής τα πόδια είναι αρκετά ταλαιπωρημένα. Κάποιοι πρωτάρηδες στο ορεινό πεδίο ή τα τεχνικά τεραίν σε μεγάλο τμήμα του καλό είναι να το περπατήσουν διότι μπορεί να τραυματίσουν αστραγάλους ή άλλα σημεία. Περνά από πολύ όμορφα μέρη με πλούσια φυτική κάλυψη από 2 είδη κουμαριάς, αγριελιές, πουρνάρια, σχοινά κ.α.

Να αναφέρω ότι χρειάζεται νερό αρκετό ανάλογα και την εποχή 1 ως 1,5 λίτρα και κάτι για ενέργεια. Αν κάποιος ξεμείνει τότε τα σημεία για να κατέβει στον Νέδωντα να πάρει νερό δεν είναι πολλά και τα ξέρουν λίγοι (ευτυχώς και εγώ). Συνιστώ κινητό τηλέφωνο διότι είπαμε το τεραίν είναι πολύ τεχνικό!


Στοιχεία της διαδρομής στον παρακάτω σύνδεσμο: