Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

«Ο Τσοπάνος»



«Ο Τσοπάνος»
Πριν μέρες έτρεχα μόνος ως συνήθως στα περίχωρα βόρια της Καλαμάτας . Λοφοπλαγιές οι οποίες είναι ερημικές με άγρια βλάστηση να εναλλάσσεται με ορεινούς ελαιώνες και στάνες βοσκών αλλά με σπάνια παρουσία ανθρώπων. Είναι μέρη τα οποία τρέχω όταν δεν έχω πολύ χρόνο να κάνω trail run σε ψηλό βουνό. Πολλές φορές περνώ από την φάρμα ενός βοσκού , που είναι μόνη και ερημική αφού γύρω της υπάρχει άγρια βλάστηση από πουρνάρια ,αφάνες ,σκίνα και αγκάθια. Λίγες φόρες τον συναντούσα (στον γυρισμό μου) να βόσκει τις γίδες του χωρίς να έχουμε μιλήσει ένα κούνημα του χεριού μόνο. Κάποιες φόρες βάζει τις φωνές στο φοβερό τσοπανόσκυλο του , πραγματικός φύλακας ,δεν διανοείσαι να τον προγκήξεις ,χάθηκες….
Προχθές λοιπόν γυρνώντας από άλλο σημείο μέσα από ένα ξερό ρεματάκι ανέβηκα στην κορφή του λόφου ξαφνικά . Εκεί είχε τις κατσίκες του και έβοσκαν έτσι δεν προλάβαινε να μιλήσει στον σκύλο του και μου μίλησε «μην τρέχεις περπάτα αργά γιατί είναι ο σκύλος πιο κάτω». Περπατήσαμε λίγο μαζί και με ρώτησε αν είμαι ντόπιος. Του απάντησα καταφατικά και στον επόμενο λόφο έκανα να φύγω αριστερά για μια τεχνική κατάβαση άλλα με φώναξε να μου δώσει κάτι. Έβγαλε από την τσέπη του δύο διπλωμένες στα τέσσερα κόλλες και μου τις έδωσε λέγοντας μου ότι είναι «επιστολές» που γράφει . Πήρα τα χαρτιά άνοιξα ένα τσεπάκι στο σακίδιο μου και τα έβαλα μέσα . Σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι  γραφικός και απλά έφυγα γρήγορα στη κατάβαση. Στο σπίτι αδειάζοντας το σακίδιο πέταξα τα διπλωμένα χαρτιά πάνω στο πάσο της κουζίνας  σκεπτόμενος να τα ρίξω λίγο μετά στην ανακύκλωση.
Χθες  χαλάρωνα ,μετά το trail run στον καναπέ είδα τα παρατημένα χαρτιά και τα πηρά να ρίξω μια ματιά. Διαπίστωσα ότι ο τσοπάνος έγραφε «καλά» αν και  διαφωνώ σε πολλά σημεία με τις απόψεις του αποφάσισα να το περάσω στο scanner  και να το βάλω σαν post.Θα με ρωτούσατε γιατί αφού διαφωνείς σε πολλά σημεία. Γιατί πολύ απλά σε κάποια λίγα συμφωνώ. Η γραφή του  είναι διάφανη , απλή , κατανοητή και καθόλου απλοϊκή. Τέλος σημαντικότερο ρόλο έπαιξε το ότι εκεί στην ερημία που έχουμε συναντηθεί χαράματα πολλές φορές  ή απογεύματα με λιοπύρι δεν τον είδα ποτέ να λογοκρίνει τον «γραφικό» που τρέχει με την τσάντα στην πλάτη…