OLYMPUS MYTHICAL TRAIL 2013

 OLYMPUS MYTHICAL TRAIL 2013

Μερικές μέρες μετά τον Olympus Mythical Trail και κάθομαι να γράψω σχετικά με τον αγώνα τις εντυπώσεις μου. Δεν μπορώ να πω τι φταίει και οι λέξεις δεν βγαίνουν όπως άλλοτε. Έχω το ίδιο πρόβλημα που είχα στον τερματισμό… είμαι «μπερδεμένος». Τα συναισθήματα «κουβάρι» η χαρά του τερματισμού ενός πραγματικά σπουδαίου αγώνα, ο τερματισμός με καλούς φίλους , τον Μάκη Μπενέζη και τον Τσακίρη Τόλη. Η καλή σειρά τερματισμού οι φίλοι που μου συμπαρασταθήκαν και χαρήκανε μαζί μου , φίλοι που ξαναειδωθήκαμε. Από την άλλη το αίσθημα ενός αγώνα που δεν ολοκληρώθηκε όπως μπορούσα χωρίς να βγάλω από μέσα μου ότι είχα, με τα γεγονότα από το Λαιμό ως τον Άγιο Αντώνιο να γυρνούν σαν σβούρα στο μυαλό μου η απογοήτευση , ο θύμος για την κακή σηματοδότηση στο κομμάτι αυτό , ο πανικός και το πηγαινέλα στον χαμό μεταξύ Σκολιού και Άγιος Αντώνιος το αίσθημα της παραίτησης μετά. Τέλος ο θύμος για κάποιους «φίλους» οι οποίοι βρίσκοντας το σημείο εξόδου δεν βάλανε μια φωνή η δεν έκαναν ένα σήμα με φακό στους υπόλοιπους να προσανατολιστούν και την «έκαναν» στη ζούλα.

Για τον αγώνα τα είχα γράψει και πέρσι ότι είναι πολύ υψηλών προδιαγραφών. Δύσκολος , σπουδαία διαδρομή , όμορφη με εναλλαγές τοπίων , τα μονοπάτια δουλεμένα και καθαρά, οι εθελοντές κάνανε σπουδαία δουλειά σε όλα τα επίπεδα, η τροφοδοσία πολύ καλή (δεν σου έλειπε τίποτα στους σταθμούς).

Θα πρέπει να προσεχθούν η σηματοδότηση στο κομμάτι Σκούρτα – Οροπέδιο- Σκόλιο-Άγιος  Αντώνιος. Η τροφοδοσία μετά τον αγώνα θα μπορούσε να γίνει όπως την τροφοδοσία στο κεντρικό σταθμό του αγώνα με μπάρμπεκιου και να καλύπτονται οι ανάγκες των αθλητών άμεσα. Κάλο το μεταγωνιστικό γεύμα αλλά οι περσότεροι δεν κάνουν χρήση λόγω του ότι έχουν φύγει. Ο σταθμός στο Λιβαδάκι είναι σχεδόν αδύνατον να εφοδιαστεί έκτος αν τα μουλάρια βγάλουν φτερά!(Το μόνο μουλάρι που μπορεί να φτάσει είμαι εγώ…). Θα μπορούσαν να υπήρχαν λίγα νερά και αναψυκτικά  ή και σκόνη ισοτονικού ίσως.

Ο αγώνας ο δικός μου τώρα , ξεκίνησα χαλαρός πιστεύοντας ότι μπορώ να επαναλάβω την περσινή μου επίδοση και ίσως αν εκμεταλλευόμουν την γνώση της διαδρομής και τα περσινά λάθη και χασίματα να έκανα κάτι καλύτερο από άποψη επίδοσης. Για την κατάταξη ούτε λόγος τα ονόματα φέτος «βαριά». Πράγματι πήγα τον αγώνα όπως ήθελα ως την Πετροστρούγκα . Εκεί στον σταθμό μας πιάνει μπόρα και χάνουμε χρόνο να βάλουμε ρουχισμό. Μετά ανεβαίνοντας για Σκούρτα η ορατότητα αρχίζει να μειώνεται επικίνδυνα και ο φακός δεν μπορεί να διαλύσει την ομίχλη τα σημάδια δεν υπήρχαν απλώς και μαζί με άλλους ανιχνεύουμε το μονοπάτι. Στο οροπέδιο είχε καθαρίσει ο Μιχάλης Στύλας καθώς είχε τοποθετήσει άτομα με φακούς και σήματα και έδειχναν την πορεία.

 Ακόμα μια φορά δείχνει πως πρέπει να λειτουργεί ο ορειβάτης και όχι να την κάνει στη «ζούλα». Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Μιχάλη και τους εθελοντές! Η συνέχεια καλό πέρασμα στα Ζωνάρια και καλή ανάβαση μες’ την νύχτα για Σκολιό.

 https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=yYFg0uIvScE#at=12

 Μετά άρχισε ο πανικός! Κατεβήκαμε μια ομάδα 5 – 6 ατόμων από αριστερά του υψομετρικού και όχι από δεξιά και στο τελείωμα της κατηφόρας δεν βρίσκουμε σήμανση και η ορατότητα μηδέν. Αρχίζουμε να ψάχνουμε και λέμε να ακροβολιστούμε για να βρούμε τα σημάδια. Ακολουθώ τον Αχιλλέα και ένα παλικάρι που κρατά μπατόν το ένα στραβωμένο σχεδόν άχρηστο. Το πηγαινέλα για 40’ με φωνές δεξιά και αριστερά μήπως  κάποιος βρήκε κάτι  ήταν ψυχοφθόρο και εξαντλητικό. Βρίσκω μετά από ώρα το πρώτο σημάδι και πιάνω αριστερά και βγαίνω στην διαδρομή επιτέλους. Φωνάζω στους άλλους και με ακολουθούν σχεδόν  πέφτουμε πάνω στους εθελοντές στην κορφή του Άγιου Αντώνιου  που μας κατευθύνουν για Μπάρα. Από εκεί μέχρι το τέρμα η σήμανση ήταν πολύ καλή και φαινόταν από μακριά. Εγώ σε κακή ψυχολογία δεν μπορούσα να κάνω τίποτα σωστά , το μυαλό μου έκανε επικίνδυνες σκέψεις να σταματήσω το σώμα ακούγοντας  την σκέψη δεν λειτουργούσε καλά στην τροφοδοσία  δεν πρόσεχα  ιδιαίτερα και με όλα αυτά με πονούσαν οι φτέρνες γιατί είχαν βραχεί τα παπούτσια , κάλτσες και με χτύπησαν .Όλα καλά… Στο Μπιχτέσι κάθισα στο σταθμό και δεν είχα καμιά διάθεση να αγωνιστώ αλλά έφτασαν ο Μάκης με τον Τόλη και ο Μάκης με παρακίνησε να πάω μαζί τους έστω για τερματισμό. Τους ακολούθησα άλλα τα πόδια λες και ήταν βιδωμένα και πήγαινα με το στανιό πίσω τους. Το κάλο ήταν ότι μπορούσα να χαζέψω το τοπίο καλύτερα και να «αρπάξω» εικόνες κάτι που πέρσι λόγο του μοναχικού αγώνα μου πρόσεχα τα σημάδια περισσότερο πάρα το δάσος. Αυτό μέχρι την κατεβασιά για Αι Γιάννη που σταματήσαμε αλλάξαμε παπούτσια ,κάλτσες και μπλούζα και πήραμε ενέργεια. Στον σταθμό σταμάτησε τον αγώνα και ο Αχιλλέας αφού δεν είχε καθόλου ψυχολογία .

 Μέτα  τον Αι Γιάννη η απόφαση να το πάμε μέχρι τέλους μαζί λειτούργησε και με καθαρό μυαλό μπήκα μπροστά και οδήγησα σχεδόν μέχρι το τέλος το γκρουπ των τριών μας. Τελικά το μυαλό και η ψυχολογία παίζει σημαντικό ρόλο!

 Κινηθήκαμε με κάλο ρυθμό προς Λιβαδάκι την κατεβασιά προς Πριόνια και μετά από κάλο φαγητό υπό βροχή,στον Ενιπέα,ζόρικη ανάβαση στην Γκόλνα και στην αρχή την κατάβασης λόγο πέτρας .Μέτα μύριζε τερματισμός και η αδρεναλίνη ανέβηκε με τον ρυθμό μας να ακολουθεί και ο τερματισμός στον δύσκολο και απρόοπτο όπως αποδεικτικέ αγώνα μου έφερε επιτέλους μια ηρεμία και αγαλλίαση. Ο Λάζαρος πανταχού παρών με την αγάπη του προς όλους τους αθλητές του αγώνα μας συνεχάρη και μας πέρασε τα αναμνηστικά μετάλλια στο στήθος. Κουβεντιάσαμε λίγο μας άκουσε προσεκτικά και δώσαμε ραντεβού για νέες εμπειρίες! 

  

Ο ΟΜΤ 100 φέτος δοκιμαστικέ στα δύσκολα και από ότι συμπεραίνω θα συνεχίσει την πορεία του λαμβάνοντας στα υπόψη τα λάθη του και είμαι σίγουρος ότι θα τα βελτιώσει. Σίγουρα ένα ευρύτερο οργανωτικό σχήμα πρέπει να γίνει για να επιμεριστούν εργασίες . Το εγχείρημα  είναι μεγάλο και οι δουλείες πολλές για να τις προβάλει όλες ο Λάζαρος. Θέλει βοήθεια!

Ευχαριστώ τον αδελφό μου για την βοήθεια του τον Άγγελο Ζήση για την συμπαράσταση. 

Τον συνοδοιπόρο Μάκη Μπενέζη που με τράβηξε από το «σκοτάδι» και τον Τόλη Τσακίρη που μας συνόδευσε. Επίσης τα παιδιά που συνταξιδέψαμε από Καλαμάτα που αγωνίστηκαν άλλα δεν τα κατάφεραν να τερματίσουν για διαφορετικούς λόγους ο καθένας ο Χρίστος και ο Νίκος.

 Στον ΟΜΤ 100 θα επιστρέψω σίγουρα κάποια στιγμή για να βιώσω και να πάρω εικόνες και ίσως επιτύχω αυτό που επιθυμώ ως στόχο. Τώρα λίγο ξεκούραση και το «κεφάλι μέσα» το ταξίδι συνεχίζεται….. 

«Ο Τσοπάνος»

«Ο Τσοπάνος»

Πριν μέρες έτρεχα μόνος ως συνήθως στα περίχωρα βόρια της Καλαμάτας . Λοφοπλαγιές οι οποίες είναι ερημικές με άγρια βλάστηση να εναλλάσσεται με ορεινούς ελαιώνες και στάνες βοσκών αλλά με σπάνια παρουσία ανθρώπων. Είναι μέρη τα οποία τρέχω όταν δεν έχω πολύ χρόνο να κάνω trail run σε ψηλό βουνό. Πολλές φορές περνώ από την φάρμα ενός βοσκού , που είναι μόνη και ερημική αφού γύρω της υπάρχει άγρια βλάστηση από πουρνάρια ,αφάνες ,σκίνα και αγκάθια. Λίγες φόρες τον συναντούσα (στον γυρισμό μου) να βόσκει τις γίδες του χωρίς να έχουμε μιλήσει ένα κούνημα του χεριού μόνο. Κάποιες φόρες βάζει τις φωνές στο φοβερό τσοπανόσκυλο του , πραγματικός φύλακας ,δεν διανοείσαι να τον προγκήξεις ,χάθηκες….

Προχθές λοιπόν γυρνώντας από άλλο σημείο μέσα από ένα ξερό ρεματάκι ανέβηκα στην κορφή του λόφου ξαφνικά . Εκεί είχε τις κατσίκες του και έβοσκαν έτσι δεν προλάβαινε να μιλήσει στον σκύλο του και μου μίλησε «μην τρέχεις περπάτα αργά γιατί είναι ο σκύλος πιο κάτω». Περπατήσαμε λίγο μαζί και με ρώτησε αν είμαι ντόπιος. Του απάντησα καταφατικά και στον επόμενο λόφο έκανα να φύγω αριστερά για μια τεχνική κατάβαση άλλα με φώναξε να μου δώσει κάτι. Έβγαλε από την τσέπη του δύο διπλωμένες στα τέσσερα κόλλες και μου τις έδωσε λέγοντας μου ότι είναι «επιστολές» που γράφει . Πήρα τα χαρτιά άνοιξα ένα τσεπάκι στο σακίδιο μου και τα έβαλα μέσα . Σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι  γραφικός και απλά έφυγα γρήγορα στη κατάβαση. Στο σπίτι αδειάζοντας το σακίδιο πέταξα τα διπλωμένα χαρτιά πάνω στο πάσο της κουζίνας  σκεπτόμενος να τα ρίξω λίγο μετά στην ανακύκλωση.

Χθες  χαλάρωνα ,μετά το trail run στον καναπέ είδα τα παρατημένα χαρτιά και τα πηρά να ρίξω μια ματιά. Διαπίστωσα ότι ο τσοπάνος έγραφε «καλά» αν και  διαφωνώ σε πολλά σημεία με τις απόψεις του αποφάσισα να το περάσω στο scanner  και να το βάλω σαν post.Θα με ρωτούσατε γιατί αφού διαφωνείς σε πολλά σημεία. Γιατί πολύ απλά σε κάποια λίγα συμφωνώ. Η γραφή του  είναι διάφανη , απλή , κατανοητή και καθόλου απλοϊκή. Τέλος σημαντικότερο ρόλο έπαιξε το ότι εκεί στην ερημία που έχουμε συναντηθεί χαράματα πολλές φορές  ή απογεύματα με λιοπύρι δεν τον είδα ποτέ να λογοκρίνει τον «γραφικό» που τρέχει με την τσάντα στην πλάτη…     

 

ΟΛΥΜΠΟΣ

                              ΟΛΥΜΠΟΣ

Με τον Όλυμπο έχω δώσει ραντεβού χρόνια τώρα σχεδόν κάθε Καλοκαίρι για να τρέξω ορεινούς αγώνες. Η κορυφαία στιγμή πάντα το , μετά από την φοβερή ανηφόρα, η απίστευτη θέα στο οροπέδιο των Μουσών. Τρέχεις στα + 2600 και η θέα σου κόβει την ανάσα οι κορφές του Ολύμπου πανέμορφες με το επιβλητικό Στεφάνι να κλέβει την ματιά σου. Δεν ονομάστηκε τυχαία «θρόνος του Δία».

Το γρήγορο πέρασμα από το οροπέδιο δεν με ικανοποιούσε πλήρως και η ανάγκη να επισκεφτώ το βουνό σαν ορειβάτης και να το απολαύσω καλύτερα ήταν έντονη.

Το πρόγραμμα του ΕΟΣ Καλαμάτας είχε το τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας   ΟΛΥΜΠΟ! Ανάβαση με συνθήκες χειμερινού βουνού ούτε παραγγελία! Δήλωσα  συμμετοχή μέρες πριν παρόλα που θα έπρεπε να αποχωριστώ την οικογένεια μέσα στις απόκριες κάτι που με στενοχώρησε! Η επιθυμία έντονη όμως και τελικά με τις ευχές τους και με την προτροπή να προσέχω και να μην κάνω τρέλες, ξεκινήσαμε για «πάνω».  

Η παρέα σχετικά μικρή 7 άτομα 6 ορειβάτες και ένας φίλος με προορισμό την Κοζάνη. Μια μικρή ομάδα 4 ατόμων είχε ξεκινήσει νωρίτερα και θα ανταμώναμε την άλλη μέρα το πρωί στο καταφύγιο στην Πετροστρούγκα. Από το Βόλο πήραμε τον καλό φίλο, αθλητή και ορειβάτη Καπετάνο Δημήτρη. Αργά το βράδυ φτάσαμε στο Λιτόχωρο το οποίο ξεφάντωνε με μασκαράδες και χορούς. Εκεί συναντάμε και δύο πολύ κάλους φίλους και ορειβάτες από την Άρτα , το Βασίλη και τον Γιώργο, οι οποίοι ενσωματώνονται στην αποστολή.

Ξεκινάμε με το βαν του Ορειβατικού και την πέφτουμε για ύπνο στους υπνόσακους στο υπόστεγο του καταφυγίου του Σταυρού. Πρωινό εγερτήριο , ετοιμασίες (σαλοπέτες ,γκέτες, μπότες ορειβατικές) και με το βαν φτάνουμε στην Γκορτσιά, όπου ξεκινάμε ανάβαση για Πετροστρούγκα. 

 

Στην αρχή σε καθαρό μονοπάτι και στην συνέχεια σε χιονισμένο τοπίο ανεβαίνουμε σταθερά . Μια μικρή στάση για να ρυθμίσουμε μικροπράγματα , μας φτάνει και ο Μανώλης και συνεχίζουμε φτάνοντας στην Πετροστρούγκα σε 2μιση ώρες. Εκεί συναντάμε την υπόλοιπη ομάδα με τον Καννέλο να έχει τα ορειβατικά σκι μαζί του. Μια ευχάριστη συνάντηση με τον Γιάννη Μπεϊνά με τον οποίο έχουμε επαφή μέσο διαδικτύου και μιλάμε για τον ΟΜΤ στον οποίο έχουμε και οι δύο συμμετάσχει από διαφορετικό πόστο. Παίρνει συνεχώς πλάνα από το βουνό με την κάμερα που κουβαλά.

Η μισή ομάδα έχει μείνει λίγο πίσω και αποφασίζω μαζί με τον Δημήτρη τον Καπετάνο να ακολουθήσω τα υπόλοιπα παιδιά καθώς είμαστε ζεστοί και δεν θέλουμε να χαλάσουμε τον ρυθμό μας. Ανεβαίνουμε σχεδόν κάθετα και πιο πάνω ο καιρός αλλάζει προς το χειρότερο κλείνοντας .

Αέρας και συννεφιά με ομίχλη ρίχνουν την ορατότητα και την θερμοκρασία χαμηλά και βάζοντας μάσκες θύελλης συνεχίζουμε με σημάδια ίχνη στο χιόνι από κάποιους που ανέβηκαν 3 ώρες νωρίτερα. Είναι αρκετά δυσδιάκριτα και σταματάμε πολλές φορές να τα ξαναβρούμε. Έχουμε μείνει  με τον Δημήτρη και τον Μανώλη καθώς οι υπόλοιποι ακολουθούν λίγο πιο πίσω. Φτάνουμε στον Λαιμό και συνεχίζουμε πολύ προσεκτικά στον μακρύ φιδίσιο αυχένα καθώς δεξιά και αριστερά χάσκουν εκτεθειμένες απότομες πλάγιες. Φτάνουμε λίγο κάτω από το πέρασμα του Γιόσου και ο Μανώλης περιμένει για να βάλει καρμπόν άλλα οι πλαστικές μπότες μου φτιάχνουν αρκετά σταθερά βήματα και δεν βάζω. Συνεχίζουμε με τον Δημήτρη φτάνουμε το συρματόσκοινο και ανεβαίνουμε γρήγορα και με ασφάλεια πάνω στο πλάτωμα του οροπεδίου. Ο Μανώλης πιο κάτω φωνάζει την υπόλοιπη ομάδα και ακούμε να μιλάει με τον επικεφαλής τον Γιώργο. Έτσι με τον Δημήτρη συνεχίζουμε και με οδηγό της μικρές ταμπέλες κατευθυνθήκαμε προς το καταφύγιο «Κάκκαλος». Είχαμε αποφασίσει  να διανυχτερεύσουμε στο πάνω καταφύγιο στον κλειστό προθάλαμο αλλά θα τρώγαμε στο καταφύγιο Κάκκαλος που λειτουργούσε.

Διαχειριστής του καταφυγίου είναι ο Μιχάλης Στύλας ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ορειβάτες με αναβάσεις σε 8αρες κορφές και αναρριχήσεις σε μεγάλες ορθοπλαγιές. Σπουδαίος δρομέας υπεραποστάσεων σε πολλά μέρη του κόσμου. Παρόλα αυτά πολύ απλός και φιλικός με όλους. Είχαμε γνωριστεί σε αγώνες 100 μιλίων και του είχα δώσει την υπόσχεση να βρεθούμε όποτε μου δινόταν η ευκαιρία να ανέβω στον Όλυμπο. Ο Δημήτρης επίσης είχε επισκεφτεί φέτος 10 τουλάχιστον φόρες το καταφύγιο και είχε και αυτός επιθυμία να πάμε πρώτα από το καταφύγιο του Κάκκαλου και μετά να ανέβουμε στο πάνω καταφύγιο «Γιόσος Αποστολίδης» για διανυκτέρευση.

Μας υποδέχτηκε ο Μιχάλης και για δυο ώρες απολαύσαμε την θαλπωρή του καταφυγίου πίνοντας καφέ τρώγοντας χαλβά και φαγητό και κουβεντιάζοντας με τον Μιχάλη και τα παιδία του Καταφυγίου. Όταν άρχισε να καταφτάνει κόσμος ετοιμαστήκαμε και «κόβοντας αζιμούθιο» σε 15 λεπτά φτάσαμε στο Γιόσος. Μας υποδεχτήκαν οι υπόλοιποι και βολευτήκαμε στον προθάλαμο του καταφυγίου. 

Έφτασε και η σχόλη του ΣΕΟ Αθήνας και βολευτήκαν και αυτοί και περάσαμε μια σχετικά άνετη διανυκτέρευση.

Το Πρωινό ο καιρός είχε καθαρίσει και η θέα ήταν φανταστική. Ετοιμαστήκαμε για κορφή βάλαμε αναρριχητικά υλικά και ξεκινήσαμε. Ο Δημήτρης δεν θα ερχόταν γιατί ο κόσμος πολύς και ο συνωστισμός στο λούκι του Μύτικα θα ήταν μεγάλος και υπήρχε ο κίνδυνος ατυχήματος. Θα έκανε τις κορφές Τούμπα και Προφήτης Ηλίας και θα πήγαινε στον Κάκκαλο για καφέ περιμένοντας μας.

Κατευθυνθήκαμε προς το λούκι του Μύτικα μέσα από την δολίνη που σχηματίζεται από το Στεφάνι και το οροπέδιο και ανεβήκαμε κάθετα φτάνοντας τα Ζωνάρια.

 Εκεί αρχίσαμε ανά δυο να περνάμε προς το λούκι του Μύτικα αλλά ο Γιώργος διαπίστωσε ότι το χιόνι ήταν πολύ και φρέσκο και η πολυκοσμία και ο συνωστισμός μέσα στο λούκι από τον πολύ κόσμο έκανε την κατάσταση αρκετά επισφαλής. Μαζί με τον επικεφαλής του ΣΕΟ αποφασίστηκε να υποχωρήσουμε για λόγους ασφάλειας. Μια απόφαση που δεν μου άρεσε άλλα έπρεπε να την σεβαστώ γιατί το βουνό είχε «μιλήσει»….

Κατεβήκαμε για να επιστρέψουμε να πάρουμε τα πράγματα μας για να κατεβούμε Πετροστρούγκα όπου θα διανυκτερεύαμε την δεύτερη βραδιά. Ήμουν μπροστά από τους άλλους και άρπαξα την ευκαιρία και ανέβηκα στις κορφές Τούμπα και Προφ. Ηλίας.

 Μετά από αυτό η ομάδα ξεκίνησε την κατάβαση στο καταφύγιο της Πετρόστρουγκας και πλην ενός μικρού πανικού από τον Μιχάλη ,ένα νέο άπειρο ορειβάτη στον Λαιμό , φτάσαμε χωρίς απρόοπτα στο καταφύγιο. Χαλάρωμα φαγητό και κουβέντα μέχρι το βράδυ που οι διαχειριστές του καταφυγίου είχαν ετοιμάσει ένα μικρό πάρτι για τις απόκριες!

Την άλλη μέρα νωρίς χαζέψαμε την υπέροχη ανατολή από το καταφύγιο και αναχωρήσαμε για Γκορτσιά όπου μας περίμενε το βαν για την επιστροφή. Μετά από γρήγορη κατάβαση με τον Μανώλη φτάνουμε νωρίς και αποφασίζουμε μαζί και με τον Δημήτρη να ξεκινήσουμε τρεις μας για Λιτόχωρο και να συναντιόμαστε εκεί με την υπόλοιπη ομάδα. Ξεκινήσαμε πεζοπορώντας άλλα στην συνεχεία αρχίσαμε το τρέξιμο και μετά από μια ώρα και 10 λεπτά φτάσαμε στην πλατειά του Λιτόχωρου μέσο ασφάλτου –δάσους-μονοπατιού-χωματόδρομου και ρεματιών (ο Μανώλης)!   

Ο Νίκος από την Κοζάνη  μας περίμενε στην πλατεία. Έρχεται το βαν και λίγο πριν την επιβίβαση περνά ο Ρήγος τον χαιρετούμε ανταλλάσουμε ευχές , δίνουμε ραντεβού για το Καλοκαίρι…

 Αναχωρούμε για Καλαμάτα με δύο ενδιάμεσες στάσεις σε Τύρναβο και ιαματικά λουτρά  στις Θερμοπύλες!   

    https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=T1MEiYwcAUY