Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

ΟΛΥΜΠΟΣ



                              ΟΛΥΜΠΟΣ

Με τον Όλυμπο έχω δώσει ραντεβού χρόνια τώρα σχεδόν κάθε Καλοκαίρι για να τρέξω ορεινούς αγώνες. Η κορυφαία στιγμή πάντα το , μετά από την φοβερή ανηφόρα, η απίστευτη θέα στο οροπέδιο των Μουσών. Τρέχεις στα + 2600 και η θέα σου κόβει την ανάσα οι κορφές του Ολύμπου πανέμορφες με το επιβλητικό Στεφάνι να κλέβει την ματιά σου. Δεν ονομάστηκε τυχαία «θρόνος του Δία».

Το γρήγορο πέρασμα από το οροπέδιο δεν με ικανοποιούσε πλήρως και η ανάγκη να επισκεφτώ το βουνό σαν ορειβάτης και να το απολαύσω καλύτερα ήταν έντονη.
Το πρόγραμμα του ΕΟΣ Καλαμάτας είχε το τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας   ΟΛΥΜΠΟ! Ανάβαση με συνθήκες χειμερινού βουνού ούτε παραγγελία! Δήλωσα  συμμετοχή μέρες πριν παρόλα που θα έπρεπε να αποχωριστώ την οικογένεια μέσα στις απόκριες κάτι που με στενοχώρησε! Η επιθυμία έντονη όμως και τελικά με τις ευχές τους και με την προτροπή να προσέχω και να μην κάνω τρέλες, ξεκινήσαμε για «πάνω».  

Η παρέα σχετικά μικρή 7 άτομα 6 ορειβάτες και ένας φίλος με προορισμό την Κοζάνη. Μια μικρή ομάδα 4 ατόμων είχε ξεκινήσει νωρίτερα και θα ανταμώναμε την άλλη μέρα το πρωί στο καταφύγιο στην Πετροστρούγκα. Από το Βόλο πήραμε τον καλό φίλο, αθλητή και ορειβάτη Καπετάνο Δημήτρη. Αργά το βράδυ φτάσαμε στο Λιτόχωρο το οποίο ξεφάντωνε με μασκαράδες και χορούς. Εκεί συναντάμε και δύο πολύ κάλους φίλους και ορειβάτες από την Άρτα , το Βασίλη και τον Γιώργο, οι οποίοι ενσωματώνονται στην αποστολή.

Ξεκινάμε με το βαν του Ορειβατικού και την πέφτουμε για ύπνο στους υπνόσακους στο υπόστεγο του καταφυγίου του Σταυρού. Πρωινό εγερτήριο , ετοιμασίες (σαλοπέτες ,γκέτες, μπότες ορειβατικές) και με το βαν φτάνουμε στην Γκορτσιά, όπου ξεκινάμε ανάβαση για Πετροστρούγκα. 
 
Στην αρχή σε καθαρό μονοπάτι και στην συνέχεια σε χιονισμένο τοπίο ανεβαίνουμε σταθερά . Μια μικρή στάση για να ρυθμίσουμε μικροπράγματα , μας φτάνει και ο Μανώλης και συνεχίζουμε φτάνοντας στην Πετροστρούγκα σε 2μιση ώρες. Εκεί συναντάμε την υπόλοιπη ομάδα με τον Καννέλο να έχει τα ορειβατικά σκι μαζί του. Μια ευχάριστη συνάντηση με τον Γιάννη Μπεϊνά με τον οποίο έχουμε επαφή μέσο διαδικτύου και μιλάμε για τον ΟΜΤ στον οποίο έχουμε και οι δύο συμμετάσχει από διαφορετικό πόστο. Παίρνει συνεχώς πλάνα από το βουνό με την κάμερα που κουβαλά.

Η μισή ομάδα έχει μείνει λίγο πίσω και αποφασίζω μαζί με τον Δημήτρη τον Καπετάνο να ακολουθήσω τα υπόλοιπα παιδιά καθώς είμαστε ζεστοί και δεν θέλουμε να χαλάσουμε τον ρυθμό μας. Ανεβαίνουμε σχεδόν κάθετα και πιο πάνω ο καιρός αλλάζει προς το χειρότερο κλείνοντας .

Αέρας και συννεφιά με ομίχλη ρίχνουν την ορατότητα και την θερμοκρασία χαμηλά και βάζοντας μάσκες θύελλης συνεχίζουμε με σημάδια ίχνη στο χιόνι από κάποιους που ανέβηκαν 3 ώρες νωρίτερα. Είναι αρκετά δυσδιάκριτα και σταματάμε πολλές φορές να τα ξαναβρούμε. Έχουμε μείνει  με τον Δημήτρη και τον Μανώλη καθώς οι υπόλοιποι ακολουθούν λίγο πιο πίσω. Φτάνουμε στον Λαιμό και συνεχίζουμε πολύ προσεκτικά στον μακρύ φιδίσιο αυχένα καθώς δεξιά και αριστερά χάσκουν εκτεθειμένες απότομες πλάγιες. Φτάνουμε λίγο κάτω από το πέρασμα του Γιόσου και ο Μανώλης περιμένει για να βάλει καρμπόν άλλα οι πλαστικές μπότες μου φτιάχνουν αρκετά σταθερά βήματα και δεν βάζω. Συνεχίζουμε με τον Δημήτρη φτάνουμε το συρματόσκοινο και ανεβαίνουμε γρήγορα και με ασφάλεια πάνω στο πλάτωμα του οροπεδίου. Ο Μανώλης πιο κάτω φωνάζει την υπόλοιπη ομάδα και ακούμε να μιλάει με τον επικεφαλής τον Γιώργο. Έτσι με τον Δημήτρη συνεχίζουμε και με οδηγό της μικρές ταμπέλες κατευθυνθήκαμε προς το καταφύγιο «Κάκκαλος». Είχαμε αποφασίσει  να διανυχτερεύσουμε στο πάνω καταφύγιο στον κλειστό προθάλαμο αλλά θα τρώγαμε στο καταφύγιο Κάκκαλος που λειτουργούσε.

Διαχειριστής του καταφυγίου είναι ο Μιχάλης Στύλας ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ορειβάτες με αναβάσεις σε 8αρες κορφές και αναρριχήσεις σε μεγάλες ορθοπλαγιές. Σπουδαίος δρομέας υπεραποστάσεων σε πολλά μέρη του κόσμου. Παρόλα αυτά πολύ απλός και φιλικός με όλους. Είχαμε γνωριστεί σε αγώνες 100 μιλίων και του είχα δώσει την υπόσχεση να βρεθούμε όποτε μου δινόταν η ευκαιρία να ανέβω στον Όλυμπο. Ο Δημήτρης επίσης είχε επισκεφτεί φέτος 10 τουλάχιστον φόρες το καταφύγιο και είχε και αυτός επιθυμία να πάμε πρώτα από το καταφύγιο του Κάκκαλου και μετά να ανέβουμε στο πάνω καταφύγιο «Γιόσος Αποστολίδης» για διανυκτέρευση.

Μας υποδέχτηκε ο Μιχάλης και για δυο ώρες απολαύσαμε την θαλπωρή του καταφυγίου πίνοντας καφέ τρώγοντας χαλβά και φαγητό και κουβεντιάζοντας με τον Μιχάλη και τα παιδία του Καταφυγίου. Όταν άρχισε να καταφτάνει κόσμος ετοιμαστήκαμε και «κόβοντας αζιμούθιο» σε 15 λεπτά φτάσαμε στο Γιόσος. Μας υποδεχτήκαν οι υπόλοιποι και βολευτήκαμε στον προθάλαμο του καταφυγίου. 

Έφτασε και η σχόλη του ΣΕΟ Αθήνας και βολευτήκαν και αυτοί και περάσαμε μια σχετικά άνετη διανυκτέρευση.

Το Πρωινό ο καιρός είχε καθαρίσει και η θέα ήταν φανταστική. Ετοιμαστήκαμε για κορφή βάλαμε αναρριχητικά υλικά και ξεκινήσαμε. Ο Δημήτρης δεν θα ερχόταν γιατί ο κόσμος πολύς και ο συνωστισμός στο λούκι του Μύτικα θα ήταν μεγάλος και υπήρχε ο κίνδυνος ατυχήματος. Θα έκανε τις κορφές Τούμπα και Προφήτης Ηλίας και θα πήγαινε στον Κάκκαλο για καφέ περιμένοντας μας.
Κατευθυνθήκαμε προς το λούκι του Μύτικα μέσα από την δολίνη που σχηματίζεται από το Στεφάνι και το οροπέδιο και ανεβήκαμε κάθετα φτάνοντας τα Ζωνάρια.

 Εκεί αρχίσαμε ανά δυο να περνάμε προς το λούκι του Μύτικα αλλά ο Γιώργος διαπίστωσε ότι το χιόνι ήταν πολύ και φρέσκο και η πολυκοσμία και ο συνωστισμός μέσα στο λούκι από τον πολύ κόσμο έκανε την κατάσταση αρκετά επισφαλής. Μαζί με τον επικεφαλής του ΣΕΟ αποφασίστηκε να υποχωρήσουμε για λόγους ασφάλειας. Μια απόφαση που δεν μου άρεσε άλλα έπρεπε να την σεβαστώ γιατί το βουνό είχε «μιλήσει»….

Κατεβήκαμε για να επιστρέψουμε να πάρουμε τα πράγματα μας για να κατεβούμε Πετροστρούγκα όπου θα διανυκτερεύαμε την δεύτερη βραδιά. Ήμουν μπροστά από τους άλλους και άρπαξα την ευκαιρία και ανέβηκα στις κορφές Τούμπα και Προφ. Ηλίας.

 Μετά από αυτό η ομάδα ξεκίνησε την κατάβαση στο καταφύγιο της Πετρόστρουγκας και πλην ενός μικρού πανικού από τον Μιχάλη ,ένα νέο άπειρο ορειβάτη στον Λαιμό , φτάσαμε χωρίς απρόοπτα στο καταφύγιο. Χαλάρωμα φαγητό και κουβέντα μέχρι το βράδυ που οι διαχειριστές του καταφυγίου είχαν ετοιμάσει ένα μικρό πάρτι για τις απόκριες!

Την άλλη μέρα νωρίς χαζέψαμε την υπέροχη ανατολή από το καταφύγιο και αναχωρήσαμε για Γκορτσιά όπου μας περίμενε το βαν για την επιστροφή. Μετά από γρήγορη κατάβαση με τον Μανώλη φτάνουμε νωρίς και αποφασίζουμε μαζί και με τον Δημήτρη να ξεκινήσουμε τρεις μας για Λιτόχωρο και να συναντιόμαστε εκεί με την υπόλοιπη ομάδα. Ξεκινήσαμε πεζοπορώντας άλλα στην συνεχεία αρχίσαμε το τρέξιμο και μετά από μια ώρα και 10 λεπτά φτάσαμε στην πλατειά του Λιτόχωρου μέσο ασφάλτου –δάσους-μονοπατιού-χωματόδρομου και ρεματιών (ο Μανώλης)!   


Ο Νίκος από την Κοζάνη  μας περίμενε στην πλατεία. Έρχεται το βαν και λίγο πριν την επιβίβαση περνά ο Ρήγος τον χαιρετούμε ανταλλάσουμε ευχές , δίνουμε ραντεβού για το Καλοκαίρι…

 Αναχωρούμε για Καλαμάτα με δύο ενδιάμεσες στάσεις σε Τύρναβο και ιαματικά λουτρά  στις Θερμοπύλες!   
   

            

2 σχόλια:

  1. Καλημερα το χιονι ηταν αρκετο μεν αλλα στην πλευρα για το λουκι του Μυτηκα- Στεφανιου ηταν κακης ποιοτητας και εφευγαν κομματια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή