ROUT 2012

«Ταξίδεψε η ψύχη και αυτό μου φτάνει»

Η φετινή περιπέτεια στα αγαπημένα βουνά και δάση της Ροδόπης ήταν ακόμα μια φορά μια κατάθεση ψυχής ένα ταξίδι μαγικό και όμορφο. 

Ο ROUT 100 miller είναι ένας αγώνας που στις δύο πρώτες συμμετοχές μου είχα πάει πολύ καλά ερχόμενος 3^ος και 2^ος . Δεν είχα κατορθώσει να συμμετέχω πέρσι καθώς γύρισα λαβωμένος από τις Άλπεις. Μου είχε λείψει πολύ γιατί πέρα από τις καλές θέσεις που είχα λάβει με είχαν  μαγέψει  τα πανέμορφα τοπία και περσότερο μου άρεσε πολύ το κλίμα του αγώνα. Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ φιλική, ανθρώπινη, βουνίσια κουλτούρα και όχι δρομική που δεν μου αρέσει καθόλου. 

Οι εθελοντές  ήταν η ψυχή του αγώνα και έδιναν πνοή ,ζωντάνια και εμείς οι αθλητές το εισπράτταμε καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα. 

Είχα κανονίσει με τον φίλο Γιάννη Γερμακόπουλο και τον φίλο πια Τάσο Αυγέρη να ταξιδέψουμε και να μείνουμε  μαζί για να μοιράσουμε τα έξοδα. Μια μέρα πριν αναχωρήσουμε το τηλέφωνο μου κτυπά και ο Μάκης Μπενέζης με ρωτά αν χωράει να έρθει μαζί. Έτσι το ραντεβού Πέμπτη πρωί και αναχώρηση για Ροδόπη. Το ταξίδι πολύ ωραίο με κουβέντα γύρω από τον αγώνα αλλά και τον τρόπο που ο καθένας βλέπει και θέλει να πορευτεί σε αυτόν.

Πέμπτη νωρίς το απόγευμα , μετά από στάση για φαγητό στο Καρυόφυτο, φτάνουμε στο δασικό χωριό. Ο κόσμος έχει αρχίσει να μαζεύεται , όλοι γνωστοί περσότερο ή λιγότερο και αρχίζουμε τις ευχές , τους χαιρετισμούς και τις πλάκες. Το κλίμα φιλικό και θερμό μου είχε λείψει έχει χαθεί από τους περσότερους αγώνες δυστυχώς. Γραμματεία ,νούμερα και μας υποδέχεται ο Κατσάνος με μια πιατέλα κουραμπιέδες! Μαζί με τα νούμερα παίρνουμε το δώρο της διοργάνωσης μια τεχνική μπλούζα και ένα κολάν με το λογότυπο του αγώνα με τυπωμένο το νούμερο και το όνομά μας.

Καταφτάνουν και άλλοι φίλοι και οι συζητήσεις ανάβουν. Μετά στο δωμάτιο βολευόμαστε και αρχίζουμε τις ετοιμασίες για τον αγώνα (ρούχα, σακίδια, εφόδια, drop bags).

 Παράδοση drop bags και ακολουθεί τεχνική ενημέρωση από τον Λάζαρο που μόλις πριν λίγο είχε βγει από το δάσος που είχε πάει για σηματοδότηση. Στη γάμπα του ξεραμένο αίμα  από την προσπάθεια του να προλάβει ότι μπορεί. Όλοι ακούμε με προσοχή και στο τέλος μερικές ερωτήσεις.

Μετά όλοι μαζί πάμε στο εστιατόριο για φαγητό. Εκεί οι συζητήσεις και πάλι ανάβουν πιο συγκρατημένα τώρα αφού η μεγάλη ώρα πλησιάζει. Μετά στα δωμάτια για ύπνο ή αυτοσυγκέντρωση.  Παρόλο που το χάραμα θα ξεκινούσαμε αγώνα 100 μιλίων δεν έχω καθόλου αγωνία και κοιμάμαι σαν πουλάκι μονορούφι  ως  τις 5:00 που χτυπά το ξυπνητήρι. Πολύ ήρεμα ετοιμαζόμαστε και κατηφορίζουμε για ελαφρύ πρωινό. Όλοι είναι σε ένταση η αδρεναλίνη στα ύψη οι κουβέντες γρήγορες και τα αστεία δίνουν και παίρνουν προσπαθούν όλοι να εκτονώσουν την ένταση από την αναμονή της εκκίνησης. Πρωτοφανές είμαι πολύ ήρεμος και χωρίς την παραμικρή υπερένταση απορώ με τον εαυτό μου.

Ανεβαίνουμε στο πλάτωμα που βρίσκεται η εκκίνηση και ο τερματισμός και παρατασσόμαστε πίσω από το πανό . Οι φακοί αναμμένοι δημιουργούν μια όμορφη ατμόσφαιρα και η εκκίνηση δίνεται….

Ξεκινώ χαλαρά όπως πάντα πολύ ήρεμος μέσα μου απορώ με τον εαυτό μου, σιγά σιγά  στα πρώτα χιλιόμετρα ως το κιόσκι του Λειβαδίτη μόνος με τον μεσαίο φακό μπροστά βλέπω το γκρουπ των προπορευόμενων αλλά μένω πίσω και φτάνω στο κιόσκι ενώ στο βάθος της πλαγιάς βλέπω τα φώτα τους. Με χαιρετά ο Λάζαρος που κάνει το τσεκ και βουτώ στην σκοτεινή κατηφόρα του Λειβαδίτη. Το σκοτάδι «ποτάμι μαύρο» και πάω συγκρατημένα το γόνατο πονάει αρκετά  και προσπαθώ να μην το ζορίζω. Αφού περνώ το δεύτερο τσεκ κατηφορίζω τον Καπεταν Θεολόγο και θαυμάζω το πολύ ωραίο μονοπάτι… στο γυρισμό θα είναι Γολγοθάς! Μετά παράλληλα στη ρεματιά που οδηγεί στο τσεκ της Τάλιας.

 Εκεί συναντώ τον Δεσποινίαδη που βγάζει αντιανεμικό και πιο κάτω τον Μάκη Μπενέζη επίσης. Από αυτό το σημείο και μετά δεν χωρίσαμε μέχρι τον τερματισμό. Κινηθήκαμε παράλληλα σε όλον τον υπόλοιπο αγώνα έχοντας έναν τέλειο συγχρονισμό. Και οι δύο έχουμε την ίδια τεχνική και τρόπο προσέγγισης του αγώνα . Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται στο ότι και οι δύο είμαστε παράλληλα ορειβάτες και ασχολούμαστε με ορεινές δραστηριότητες έτσι πολλές τεχνικές της ορειβασίας τις χρησιμοποιούμε και σε trail running αγώνες. Επιπλέον είχαμε το ίδιο απόθεμα ψυχής. Ο ένας έδινε στον άλλο. Σε κάποιο σημείο σε ένα τσεκ μας είπαν ότι ο μπροστινός  είναι πολύ κοντά και μπορούμε να τον προλάβουμε και απαντήσαμε σαν ένας «δεν μας νοιάζει»! Δεν θέλαμε να χαλάσουμε αυτό τον ρυθμό και ωραίο αγώνα για τίποτα!

Στη συνέχεια μόνοι μα κατά περιόδους μαζί με άλλα παιδιά(Τσιαντό, Αθανασόπουλο) κινηθήκαμε προς Ζαρκαδιά , μετά στην ανηφόρα για Καϊκούλι ,κατέβασμα για Φαρασινό, Κρούσοβο, Πυραμίδα, Γιουμουρλού. Μέτα την Γιουμουρλού κινηθήκαμε μόνοι ως το τέλος. Λίγο πριν φτάσουμε πάλι στη Ζαρκαδιά ανταμώσαμε τον Αχιλλέα Χριστιάνα που βάδιζε καθώς είχε πόνους στα γόνατα, τον χαιρετίσαμε και  ανταλλάξαμε ευχές.  Στους σταθμούς τρώγαμε κανονικό φαγητό και μαζί με τον ανεφοδιασμό μέναμε 10-12 λεπτά. Οι εθελοντές πολύ πρόθυμοι, φιλικοί και ζεστοί μας βοηθούσαν και μας εμψύχωναν.

Ο ανήφορος για Οξιά βγήκε μονορούφι συνεχεία προς Πρασινάδα ,Τάλια (στο τσεκ μας δώσανε καφέ και πήραμε τα πάνω μας) δύσκολο ανέβασμα Θεολόγο – Λειβαδίτη και τα τελευταία ΚΜ με περπάτημα - τρέξιμο φτάσαμε με συνοδεία στο τελευταίο ΚΜ τον Κατσάνο και τον  Δημήτρη Γκαρτζονίκα στο Δασικό χωριό για να τερματίσουμε πολύ συγκινημένοι όλοι. Η ψυχική φόρτιση μεγάλη μας πήραν λίγο τα ζουμιά και τους δύο αλλά αυτά δεν τα ελέγχεις είναι αυθόρμητα.

Η διαδρομή του αγώνα στο σύνολο της είναι πανέμορφη αλλά θα σταθώ σε μερικά σημεία που μου έκαναν εντύπωση. Το κομμάτι πριν φτάσουμε στην Ζαρκαδιά που διαφέρει από την κοινή διαδρομή με το VFUT  είναι πολύ όμορφο με το μονοπάτι να περνά μέσα από οργιώδη βλάστηση, την χαζεύαμε με τον Γεράσιμο και δεν συμφωνώ με αυτούς που βαρυγκωμούν για μερικά μέτρα ανάβαση αφού η φύση σε αποζημιώνει. Το κατέβασμα προς Φαρασινό είναι σπάνιας φυσικής ομορφιάς τοπίο, καθώς γεμίζαμε τα μπουκάλια μας είχαμε μείνει να χαζεύουμε το τοπίο και να λέμε δεν μπορεί τέτοια ομορφιά να την φτιάξει κανείς παρά μόνο η φύση! Το ανέβασμα προς Πυραμίδα το ίδιο φανταστικό τοπίο με τελείωμα την απίστευτη σάρα που δεν έχω ξαναδεί τέτοια παρόμοια. Λες και κάποιος προϊστορικός γίγαντας την έφτιαξε πέτρα πέτρα. Επίσης το δίδυμο των αναβάσεων Θεολόγου – Λειβαδίτη παρόλο την καταπόνηση δεν μπορείς παρά να χαζέψεις την ωραιότητα του τοπίου.

Μετά το ρεκτιφιέ στο δωμάτιο φαγητό καφέ η μέρα πέρασε με  παρακολούθηση των τερματισμών και ανταλλαγή ευχών με όλους. Ο Κώστας  Τσιαντός  τερματίζει σε 28 ώρες πιο μετά ο πολύ καλός φίλος ο «Τραουλός» Βασίλης Περικλέους μαζί με την πρώτη κυρία του αγώνα Ρανελέ Μακόι κάτω από 30 ώρες σε 29:50.

 Τερμάτισε και ο Τάσος σε πολύ καλή κατάσταση χαρούμενος καθώς φέτος έφερε σε πέρας την δύσκολη διαδρομή.

 Επίσης και με φίλους που δεν είχαν τερματίσει για διάφορους λόγους ο καθένας άλλα οι περσότεροι έδιναν ραντεβού για του χρόνου. Το βράδυ νωρίς για ύπνο λήθαργο  ως το πρωί καθώς η κούραση μεγάλη. Το πρωί  χαλαρά καφέ κουβεντούλα και απονομές .

Στις απονομές είμαστε όλοι μαζεμένοι εθελοντές, αθλητές και διοργανωτές και από μέρους μου είχα μεγάλη συγκίνηση και με πήραν λίγο τα δάκρυα. Ευχαρίστησα από βάθη καρδιάς τους εθελοντές που ήταν ακόμα μια φόρα η ψυχή της διοργάνωσης .

 Ακόμα αναφέρθηκα στην προσωπική μου προσέγγιση στον αγώνα ότι είναι ένας αγώνας ψυχής και ότι δεν τον «τρέχεις» αλλά τον βιώνεις και τον «ζεις». Προσωπικά όσον μου επιτρέπουν οι συνθήκες θα θελα να είμαι στην γραμμή τις αφετηρίας οπότε αυτός  γίνεται. 

Στην συνέχεια αποχαιρετισμοί και το Ταξίδι της επιστροφής με τον Γεράσιμο και τον Τάσο να ανταλλάσουμε εντυπώσεις. Και οι τρεις καταλήξαμε ότι για αυτό το «κλίμα» στον αγώνα ίσως ευθύνεται το ότι το 80% των αθλητών προέχετε από το χώρο της ορειβασίας ή των αθλημάτων βουνού και έτσι υπάρχει μια διαφορετική  κουλτούρα «βουνίσια».

Θα θελα να αναφερθώ σε δύο γεγονότα που με στενοχώρησαν.

Πρώτον ο μη τερματισμός του φίλου Γιάννη Γερμακόπουλου  καθώς κόπηκε στο 41ΚΜ στην Ζαρκαδιά αφού ήταν 13 λεπτά αργότερα από το όριο. Βέβαια  σε αυτό είχε συντελέσει ένα χάσιμο στην διαδρομή  που του στέρησε την  δυνατότητα  να είναι εντός ορίου. Η στενοχώρια του και ο θυμός του δικαιολογημένος εν μέρει με έκανε να στενοχωρηθώ και εγώ. Δεν θέλω να αναφερθώ περσότερο στο γεγονός αλλά θέλω να πω μια ιστορία.

Πριν μερικούς μήνες στο Λιτόχωρο πριν τις απονομές του ΟΜΤ είχα ρωτήσει έναν κύριο πως τα είχε πάει στον αγώνα. Ο κύριος αυτός , βετεράνος, με μεγάλη στενοχώρια μου είχε πει ότι είχε εγκαταλείψει ,είχε και κάποια μικρά παράπονα … τα μάτια του είχαν δακρύσει και δεν είπα τίποτα μόνο έσκυψα το κεφάλι. Τρεις μήνες μετά αυτός ο Κύριος τερμάτισε μέσα σε μια εβδομάδα VFUT και ROUT τιμώντας τον εαυτό του και κερδίζοντας την περηφάνια του πίσω.

Φίλε Γιάννη θα ήταν μεγάλη χαρά για μένα αν του χρόνου στην γραμμή εκκίνησης είσαι εκεί.                    

“Μη ζητάς τη νίκη, ζήτα μόνο το κουράγιο. Γιατί εάν αντέξεις τιμάς τον εαυτό σου. Πιο σημαντικό, εάν αντέξεις τιμάς όλους εμάς”  .

Το δεύτερο  είναι ότι μου έλειψαν κάποια φιλαράκια!!!

Zagori Mountain Running 2012

Zagori Mountain Running 2012

Εδώ και χρόνια επεδίωκα να επισκεφτώ την ορεινή περιοχή της Γκαμήλας, Αστράκας, Σμόλικα για ορειβασία κυρίως αλλά δεν τα είχα καταφέρει. Οι περιγραφές από φίλους ορειβάτες για αυτά τα βουνά για το φαράγγι του Βίκου, τη Δρακόλιμνη μου είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον.

Όταν ανακοινώθηκαν οι διαδρομές των αγώνων του ZMR η διαδρομή των 50ΚΜ τα περιλάμβανε όλα ή σχεδόν όλα αυτά τα μέρη. Ο αγώνας 100ΚΜ στον Όλυμπο ήταν ένα εμπόδιο άλλα παρόλο αυτά αποφάσισα να δηλώσω συμμετοχή και θα έμπαινα στον αγώνα βλέποντας και κάνοντας. Αφού δεν είχα υποτροπή στο γόνατο από το 100αρι αποφάσισα να πάω χαλαρά και «τουριστικά» τον αγώνα, έτσι θα απολάμβανα τα τοπία καλήτερα.

Στο Ζαγόρι θα έπαιρνα μαζί την γυναίκα και τον υιό μου για να δουν και αυτοί  τα μέρη και τα τοπία. Στον αγώνα των 50ΚΜ θα λάμβανε μέρος ο γαμπρός μου Χρήστος και στο 25αρι η αδελφή μου Βασιλική. Θα ανέβαιναν μια μέρα νωρίτερα με τον ανιψιό μου και θα έκαναν διακοπές ταυτόχρονα.

Μαζί μας θα ερχόταν ακόμα ένας συμμετέχον στο 50αρι ο Λευτέρης από την γειτονική Καρδαμύλη. Είναι ένας πολύ καλός ορεινός δρομέας που άμα δεν κάπνιζε 40 τσιγάρα την μέρα και έκανε συστηματική προπόνηση θα ήταν μέσα στους κορυφαίους.

Παρασκευή νωρίς το απόγευμα φτάσαμε στα Ζαγοροχώρια και βολευτήκαμε σε ένα άνετο και ωραίο ξενώνα στους Ασπραγγέλους. Ο ιδιοκτήτης μας είπε ότι θα έτρεξε και αυτός το 25αρι καθώς ήταν ποδηλάτης και καταδύτης. Μας ρωτούσε αν τα κατάφερνε και τι να έχει μαζί του στον αγώνα.

Νούμερα στο δημαρχείο, (εκεί συναντώ τον Βασίλη Τζουμάκα και τον χαιρετώ), επίσκεψη στο χώρο τερματισμού στο Κεπέσοβο, καφεδάκι, πέρασμα από αφετηρία (ο Τσουμάκας και η ομάδα του στήνουν την αψίδα) και μετά στους Ασπραγγέλους για πίτα πάρτι. Αργούμε ένα μισάωρο και δεν βρίσκουμε πίτα ούτε για δείγμα ( κρίση έχουμε έχει πέσει πείνα). Η πλατεία ήταν γεμάτη από γνωστούς και φίλους και οι χαιρετισμοί και οι κουβέντες ανάβουν. Ενώ μέχρι τώρα δεν είχα την αίσθηση ότι πάω σε αγώνα αρχίζει μέσα μου να ανάβει η επιθυμία. Ο Τσουμάκας με τον Ηρακλή Μωϊσήδη ξεκινούν την ενημέρωση και κάπου εκεί αρχίζει μια ψιχάλα που καταλήγει σε βροχή έντονη. Φαγητό σε ταβέρνα, κατεβάζουμε δυο μπίρες με τον Λευτέρη και πάμε για ύπνο ενώ η βροχή έπιπτε στεϊτ θρου.

Ξύπνημα πρωί ετοιμάζομαι και πάω για πρωινό με τον Λευτέρη. Μέτα ετοιμάζεται και η οικογένεια και φεύγουμε για την εκκίνηση. Στην αφετηρία ο κόσμος πολύς αρχίζουν ζέσταμα και κουβεντιάζουν. Εγώ δεν έχω σκοπό να κάνω ζέσταμα και το ρίχνουμε στις φωτογραφίες με την γυναίκα και το υιό μου και με κάλους φίλους. Φτάνει η ώρα και όλοι στις θέσεις τους.

 Ξεκινούμε και φεύγω πολύ σιγά στην άσφαλτο πιάνω κουβέντα με τους Path runners, στο γεφύρι περνώ πολύ σιγά περπατώντας διότι είμαστε πολλοί και μετά μπαίνω στο φαράγγι του Βίκου και πιάνω ένα αργό ρυθμό, πολύ σιγά περνώ κάποιους δρομείς και βλέπω τον γαμπρό μου Χρήστο που τον απασχολεί ένας τραυματισμός στην γάμπα να μου λέει ότι πονά. Χαλαρά του λέω και συνεχίζω έτσι για μερικά ΚΜ μέχρι που βρίσκομαι μόνος να απολαμβάνω το υπέροχο μονοπάτι μέσα στο φαράγγι, σκέπτομαι ότι αν ζούσα στην περιοχή κάθε μέρα θα έτρεχα πάνω κάτω εκεί. Έτσι χωρίς να το καταλάβω φτάνω στον σταθμό στις  πυγές του Βοϊδομάτη. Παίρνω τροφοδοσία με το πάσο μου δρομείς φτάνουν εφοδιάζονται και φεύγουν ,συνεχίζω με δυναμικό βάδισμα στο ανηφορικό μονοπάτι που έχει πέσει πολύ δουλειά και είναι πλατύ και στρωτό. Με περνούν δύο αθλητές που ανεβαίνουν τρέχοντας αλλά εγώ βαδίζω κοιτώντας τις γύρω ορθοπλαγιές αληθινά μνημεία τις φύσης. Κοντεύω στο Μικρό Πάπιγκο και φτάνω κάποιους που κουράστηκαν από το τρέξιμο και περπατούν. Στο σταθμό έχει πολύ κόσμο και όλοι πρόθυμοι να βοηθήσουν, πάλι με το πάσο μου εφοδιάζομαι και φεύγω για την ανάβαση προς το καταφύγιο. Πάω τώρα σχετικά με ρυθμό και με φτάνουν δύο αθλητές και με περνούν έτσι κάπως ανάβει μέσα η επιθυμία να ανεβάσω ρυθμό και να πάω πιο δυνατά. Η ανηφόρα πιο έντονη και με δυναμικό βάδισμα αρχίζω να περνώ κάποιους αθλητές αν και τα πόδια δεν έχουν φρεσκάδα και δεν κάνω το γνωστό άνετο ανέβασμα. Παρόλα αυτά πιο πάνω φτάνω την Αμαλία και μια κοπέλα την Μάρα και συνεχίζω μαζί τους μετά από ένα μικρό χάσιμο. Ανεβαίνουμε με την Αμαλία και περνάμε κόσμο, εναλλασσόμαστε μία μπρός μια πίσω και πιο πάνω ξεφεύγει για να φτάσει στο καταφύγιο δυο λεπτά νωρίτερα.  

Το καταφύγιο της Αστράκας φαντάζει εντυπωσιακό όπως το βλέπεις ανεβαίνοντας μεγάλο και επιβλητικό, μα όταν φτάνεις στην αυλή του η θέα των γύρο κορφών και του λεκανοπεδίου που σχηματίζεται μεταξύ τους σου κόβει την ανάσα! Πράγματι φοβερή τοποθεσία, κάποια στιγμή θα επιδιώξω να έρθω για ορειβασία μάλλον σε χειμερινό πεδίο, πιστεύω ότι οι εικόνες θα είναι φανταστικές.

Τροφοδοτούμε με την άνεση μου με περνούν μερικοί αθλητές, οι εθελοντές πολύ θερμοί και βοηθούν σε όλα. Φεύγω χάλαρα και παίρνω την τεχνική κατηφόρα σιγά να συνηθίσουν τα πόδια την αλλαγή του τερέν. Ανεβάζω ρυθμό και φτάνω σχετικά εύκολα και περνώ κάποιους, στο  τέλος της η Αμαλία με αφήνει να περάσω μπροστά. Ανεβαίνουμε έντονη ανηφόρα προς την Δρακόλιμνη και συναντιόμαστε με τους προπορευόμενους αθλητές που κατεβαίνουν. Χαιρετούμε κάποιους ο φίλος Βασίλης Περικλέους πάει καταπληκτικά. Η Αμαλία ξαναπερνά μπροστά δείχνει πολύ δυνατή στην ανηφόρα τρέχει και λίγο και φτάνουμε στο πλάτωμα της  Δρακόλιμνης. Είναι η πρώτη φορά που την βλέπω από κοντά και προσπαθώ να κρατήσω στην μνήμη όσες περισσότερες  εικόνες μπορώ. Πάλι η Αμαλία μου παραχωρεί θέση και μετά τον κύκλο της λίμνης αρχίζει η κατάβαση. Συνεχίζουμε με θέα την κορφή της Γκαμίλας και της Αστράκας περνάμε την πηγή Ρομιόβρυση και φτάνουμε τον Λευτέρη και έναν άλλο αθλητή και πάμε έτσι προς την λίμνη Ρομπόζη. Εκεί μένω λίγο πίσω γιατί αυτό το μπρός πίσω με έχει βγάλει από το ρυθμό μου και πιάνω τον αγώνα με το δικό μου βήμα έτσι όπως έχω συνηθίσει να τρέχω μόνος με τον ρυθμό του σώματος μου. Μετά την λίμνη εφοδιασμός σε υγρά,  παίρνω ένα τζελ και φεύγω. Φτάνω τους άλλους σχετικά εύκολα σε μια παρατεταμένη τεχνική κατηφόρα και σε μια επόμενη περνώ μπροστά μαζί με τον Λευτέρη. Μπαίνουμε σε μονοπάτι που διασχίζει κατά μήκος μια ορθοπλάγια με θέα ένα  φαράγγι που ανταμώνει με αυτό του  Βίκου στη θέση Μπελόι. Η θέα εντυπωσιακή το μάτι όσο με παίρνει ρουφά εικόνες. Στην πηγή Κρούνα παίρνω νερό ο Λευτέρης μένει λίγο πίσω και συνεχίζω έτσι μέχρι τον Αυγερινό. Τροφοδοσία (τρώω καρπούζι και αναζωογονούμε) και φεύγω τρέχοντάς τώρα σε αλπικά λιβάδια μέτριας τεχνικής δυσκολίας. Τελευταία ανηφόρα και βλέπω μπροστά την Ιρένα που είναι πρώτη γυναίκα ως εκείνη την ώρα. Την φτάνω γρήγορα παρόλο που δεν πιέζω έντονα την χαιρετώ και μου λέει ότι την πονά το στομάχι ή η κοιλία της και παρόλο που τα πόδια της είναι καλά. Την προτρέπω να κρατηθεί όσο μπορεί να μην το αφήσει «9ΚΜ έμειναν της λέω». Συνεχίζω κατηφορικά και λίγο μετά με φτάνει ο Λευτέρης που του πάει η κατηφόρα και φτάνουμε στην θέση Μπελόι το υψηλότερο σημείο με θέα το φαράγγι του Βίκου. Πάμε στο σημείο και χτυπάμε τα τρία κουδούνια που έχουν κρεμάσει, ένας αθλητής μου λέει χτύπα και για μένα και ο τσεκαδόρος του ρίχνει ένα άγριο βλέμμα! Φεύγω αφού παίρνω υγρά και μετά από λίγο φτάνω, αφού περνώ κάποιους, στο Βραδέτο. Απέναντι φαίνεται το Κεπέσοβο που τερματίζουμε αλλά πρώτα πρέπει να κατέβω την σπάνιας ομορφιάς και τεχνοτροπίας σκάλα του Βραδετού. Ένα καλντερίμι πολιτιστική κληρονομιά από προηγούμενους αιώνες, τότε που τα ανθρώπινα  χέρια δάμασαν την πέτρα φτιάχνοντας πράγματα που διαρκούν…

Παίρνω το γεφύρι στο τέλος της σκάλας και μετά από ανηφορικό χωματόδρομο και λίγη άσφαλτο μπαίνω στο Κεπέσοβο, χαιρετώ τον Φάνη Αρκουμάνη που έχει τερματίσει τρίτος , κατεβαίνω το πλακόστρωτο, ο κόσμος στην πλατεία πολύς και μπαίνω στο σχολείο όπου τερματίζω. Ευχαριστώ τον κόσμο για το χειροκρότημα και φιλώ την οικογένεια που με περιμένει.

 Τερματίζουν σιγά σίγα και ο Λευτέρης , η Αμαλία και πιο πίσω ο Χρήστος που παρόλο τον τραυματισμό του και ένα γύρισμα στον αστράγαλο τα βγάζει πέρα.

Φαγάκι, κουβεντούλα και πάμε ξενοδοχείο για επιδιόρθωση.

Το απόγευμα πάλι πίσω αφού τρέχουν άλλα δυο μέλη της οικογένειας, ο υιός και ο ανιψιός στα 1000Μ. Οι μαμάδες συνοδεία και με τον Βασίλη Τσουμάκα μπροστάρη ξεκινούν για να κάνουν το γύρο του χωρίου. Τερματισμοί με γέλια  και τον υιό να βρίζει τον πατέρα που τον ταλαιπωρεί με τους αγώνες του! Παρόλο αυτά λέει να προσέχω να μην μπερδέψω το μετάλλιο του με το δικό μου!

Πίτα πάρτι για το 25αρι αφού την άλλη μέρα τρέξει η αδελφή μου στον αγώνα αυτό. Κουβέντα με αθλητές και φαγητό με φίλους για να πάμε επιτέλους για ύπνο.

Την επόμενη μετά από πρωινό και κουβεντούλα στο ξενοδοχείο πάμε στο χωρίο Μονοδέντρι να δούμε την Βάσω στον σταθμό του αγώνα. Φτάνει σε αρκετά καλή κατάσταση, δεύτερη γυναίκα και φεύγει για Κεπέσοβο. Πάμε εκεί να την δούμε στον τερματισμό της. Καθόμαστε σε μια άκρη βλέποντας τους τερματισμούς στα 10 και 25ΚΜ. Ο κόσμος πάρα πολύς περιφέρεται δεξιά αριστερά και αυτό είναι το μόνο μελανό σημείο της διοργάνωσης. Έρχονται αθλητές κατάκοποι με λαχτάρα να τερματίσουν και κάποιοι να σουλατσάρουν άσκοπα για ντόλτσε βίτα. Την Προηγούμενη στο 50αρι δεν συνέβαινε αυτό το φαινόμενο. Τερματίζει η Βάσω δεύτερη την συγχαίρουμε άλλα μας περιμένει ταξίδι μακρύ και δουλεία την άλλη μέρα, και φεύγουμε αμέσως μετά.

Το Zagori Mountain Race πιστεύω ότι είναι μια πολύ επιτυχημένη διοργάνωση, που έγινε με πολύ μεράκι και ακόμα πιο πολύ δουλεία από τους διοργανωτές του. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στον Βασίλη Τσουμάκα και την ομάδα του. Το ΖΜR ξεπέρνα τον απλό αγώνα είναι ένα φεστιβάλ ορεινού αθλητισμού, την επόμενη χρονιά με την προσθήκη ΜΤ bike και ίσως αθλητικής αναρρίχησης (είδα κάποιες διαδρομές στους Κήπους) να γίνει πιο ολοκληρωμένο. Σίγουρα κάποια στιγμή θα ξαναρθούμε….

                         

                        

                                

Olympus Mythical Trail

 «Το Μετέωρο βήμα του Μουλαριού»

Μερικές μέρες μετά τον αγώνα και οι μνήμες ,οι εικόνες , τα συναισθήματα δεν λεν να κατακάτσουν μες το μυαλό μου. Είμαι στη δουλειά και σκέπτομαι την ανηφόρα, «Γολγοθάς» όπως την είπε ο φίλος Γιάννης Γκανασούλης ,στο Σκολιό. Τις κουδούνες που κτυπούσε ο αδελφός μου Ηλίας στο οροπέδιο των μουσών. Το κουτσομπολιό και οι ατάκες του Θοδωρή του Πολυχρονίδη στην ανηφόρα για Τσουκνίδα – Λιβαδάκι. Ο Λάζαρος

πανταχού παρών , ο Κατσάνος να τρέχει και αυτός να προλάβει ότι μπορεί , οι εθελοντές , η ομάδα διάσωσης ,….οι φίλοι….

Ας τα πάρουμε όλα από την αρχή.

Στο ΟΜΤ είχα γραφτεί χωρίς καμία σκέψη αμέσως μόλις ανακοινώθηκε. Αυτό γιατί πίστευα ότι αυτός ο αγώνας προχωράει το ορεινό τρέξιμο ένα βήμα παραπέρα. Όπως και παλιότερα το ROUT και ROUT 100 miller είχαν ανοίξει τον ορίζοντα στο ultra trail έτσι και ο ΟΜΤ θα ήταν μια πρόκληση για να πάει ο ορεινός δρομέας πιο πέρα…

Είχα λοιπόν γραφτεί με μόνη σκέψη να τρέξω και τερματίσω χωρίς άλλες απαιτήσεις από τον εαυτό μου. Οι απαιτήσεις ένα χρόνο πριν με είχαν αφήσει με ένα πόδι στην κυριολεξία στο UTMB.Την περίοδο της προετοιμασίας είχα προπονηθεί χωρίς μεγάλες εντάσεις αλλά αρκετά για αντέξω να βγάλω τον αγώνα. Στο τελευταίο μεγάλο τρέξιμο το TAYGETOS MARATHON μαζί με τον Χρίστο Μασούρα και τον Σταύρο Σταυρόπουλο είχα πάει καλά και σκεπτόμουν ότι αφού είχα βγει καλά από τον «σερνικό» Ταΰγετο τότε θα τα καταφέρω.

Έτσι Πέμπτη πρωί οδηγώ μέσω Ταϋγέτου στην Σπάρτη και εκεί επιβιβάζονται οι Χρίστος Μασούρας (ποιος άλλος) και ο Σταύρος Σταυρόπουλος. Το ταξίδι άνετο εκτός από τα 12 διόδια που πληρώσαμε. Νωρίς το απόγευμα στο Λιτόχωρο την πέφτουμε στο δωμάτιο και το βραδάκι πάμε για καφέ και φαγητό. Εκεί συναντάμε και άλλους που μαζεύονται και αρχίζουν οι συζητήσεις για τον αγώνα και τα «πειράγματα». Καταφτάνει και η αποστολή από Αθήνα με τον Αδελφό μου Ηλία τον Νικόλα πειραχτήρι Πετρόπουλο , τον Μάκη Μπενέζη και τον Θέμη Αγγελόπουλο. Καθόμαστε για φαγητό και περνά ο Λάζαρος που πίνει μια μπύρα στο πόδι και μας λέει για τα του αγώνα. Μετά το φαγητό κατηφορίζουμε στην γραμματεία και παρακολουθούμε τις ετοιμασίες για τους σταθμούς. Σακίδια φορτωμένα τίγκα , νερά, αναψυκτικά ,τρόφιμα φορτώνονταν σε αμάξια όλα σιγά σιγά έμπαιναν σε κίνηση… Μια συζήτηση ανοίγει για την τυχόν επίδοση του πρώτου χωρίς να βγάλουμε άκρη και μετά πάμε για νάνι .

Η επόμενη μέρα περνά χαλαρά με καφεδάκι, φαγητό, τα νούμερα , ρέκλα στο κρεβάτι και  κουτσομπολιό. Στις 23:00 ετοιμαζόμαστε κοιτάμε τα τελευταία και πάμε για τα λεωφορεία. Στο δρόμο μας βλέπουν από τα μπαράκια σαν εξωγήινους αλλά εμείς πάμε με βήμα αργό προς τα λεωφορεία. Εκεί βρίσκουμε και άλλα παιδιά και πιάνουμε την κουβέντα μάλλον νευρικά προσπαθώντας να διώξουμε την ένταση. Επιβιβαζόμαστε και πάμε στον γνωστό χώρο  εκκίνησης στον αρχαιολογικό χώρο του Δίον. Άλλοι είναι νευρικοί άλλοι κάνουν πλάκες μεταξύ τους άλλοι –όπως κι εγώ- κλεισμένοι στον εαυτό τους. Ο Νικόλας με προγκάει με πειράγματα και δείχνει χαλαρός ,μάλιστα δίνει και μια συνέντευξη…

Σε λίγο φτάνει και ο Λάζαρος και τα ψέματα τελειώνουν, μαζευόμαστε όλοι μαζί και σε λίγο αρχίζει η αντίστροφη μέτριση…3,2,1 πάμε….

Η ιστορία ξεκίνησε …μαζί με τον Νικόλα ξεκινάμε σαν κότες αρκετά πίσω και πολύ σταδιακά μετά από 2ΚΜ αρχίζουμε να περνάμε κόσμο. Στο 4ΚΜ μπαίνουμε στο χωμάτινο μέρος με ποταμίσια άμμο και κινούμαστε ανηφορικά πάλι προς την άσφαλτο πριν μπούμε στο μονοπάτι. Περνάμε και άλλους στην ανηφόρα ,βλέπω τον Δεσποινίαδη και φτάνουμε στην είσοδο του μονοπατιού όπου ο Λάζαρος με ένα φακό καθισμένος στην σκάλα τσεκάρει τους αθλητές και τους εύχεται καλό αγώνα. Βουτάμε στο σκοτεινό μονοπάτι με τους φακούς να δίνουν επαρκές φως καθώς η μνήμη του σώματος μας οδηγεί περσότερο. Ο ρυθμός μας καλός αλλά χωρίς πίεση , φτάνουμε και περνάμε αθλητές , στο 7ΚΜ στο νερό γεμίζω τα παγούρια μου και αφήνω πίσω χαιρετώντας τον Σταύρο που πάει μαζί με τον Τρούπη. Στις επόμενες ανηφόρες πάω για λίγο πίσω από τον Ζιαμπάρα και ένα άλλο αθλητή που μου δίνουν προτεραιότητα, μετά από λίγο τρενάκι πίσω από 4 δρομείς με τον Μάκη Μπενέζη επικεφαλής, πολύ σταδιακά περνάω  και συνεχίζω κοντεύοντας για Κορομηλιά και σε λίγο φτάνω το χωματόδρομο που οδηγεί στο Καταφύγιο. Εκεί με φτάνει και ο Νίκος τρέχοντας. Τροφοδοσία και φεύγουμε για Πετροστρούγκα. Αυτό το κομμάτι πάντα ήταν το αγαπημένο μου καθώς είχα βρει ρυθμό και πάντα στις ανηφόρες του περνούσα κόσμο. Τώρα περνώ μόνο ένα αλλά νιώθω καλά αν και το γόνατο με προειδοποιεί! Μικρά τσιμπήματα μου λεν πρόσεχε και προσπαθώ να προσαρμόσω την κίνηση ώστε να μην γίνουν χειρότερα. Βλέπω μετά το ξέφωτο ψηλά τους εθελοντές και μου λεν να στρίψω προς το καταφύγιο, φτάνω και αρχίζω να τρώω και να εφοδιάζομαι σε υγρά , φτάνει και ο Νίκος ,με πειράζει «θα σε έχω στο κατόπι όλον τον αγώνα». Τον περιμένω να τελειώσει και του λέω να μπει μπροστά να δώσει ρυθμό και έτσι ίσως το γόνατο ηρεμίσει. Κοντεύουμε για Σκούρτα και ο Νίκος γλιστρά λίγο, τον κρατάω λίγο με το χέρι και μπαίνω μπροστά. Ανάβαση σιγανή αλλά σταθερή στο μονοπάτι που δεν έχει σχεδόν καθόλου σημάδια αλλά εμείς το έχουμε κάνει πολλές φορές και φτάνουμε στον Λαιμό. Σταθερά χαλαρό τρέξιμο μέχρι τις βραχώδεις ανηφορικέ τραβέρσες που οδηγούν στο πέρασμα του Γίοσου, περνάμε δύο αθλητές και ένας εθελοντής μας στέλνει δεξιά στο μονοπάτι που βγάζει στο πλάτωμα του οροπεδίου. Τρέχουμε χαλαρά, κοντοστέκομαι στην διχάλα και ρωτάω καθώς δεν βλέπω καθόλου φώτα που πάμε αλλά και οι δύο μαζί λέμε αριστερά και βουτάμε τρέχοντας στο αριστερό παρακλάδι. Τώρα τρέχουμε συγκρατημένα είναι νύχτα και βλέπουμε τα φώτα του Κάκκαλου.

 Εκεί ο κόσμος πολύς φώτα ,φωνές, κουδούνες (ο Λίας είχε πιάσει δουλειά)ο Μιχάλης ο Στύλλας ,αυτή η μορφή της Ελληνικής Ορειβασίας, πανταχού παρόν . «Βαγγέλη να φας , πάρε και από αυτό και αυτό ,να σου γεμίσω τα μπουκάλια, να πας σιγά έχει πολύ ακόμα ξέρεις εσύ». Αλλά και «η Λώρα θέλει καφέ, η σακούλα είναι για τον Γραμματόση θέλει να φάει κοψίδια….» . Ένας τόσο σπουδαίος ορειβάτης μα συνάμα τόσο απλός. Ο Λίας μας κυνηγά με την κάμερα του κινητού του άλλα εμείς φεύγουμε τρέχοντας στο σκοτάδι προς τον Θρόνο του Δία. Εκεί στη βάση του στεφανιού ο Κώστας Ανδρονικίδης μας εμψυχώνει και φωνάζει καλή αντάμωση στα πριόνια.

 Τρέχουμε και περπατάμε περνάμε το στεφάνι και κατηφορίζουμε προς την σάρα περνούμε το λούκι του Μύτικα και κατεβαίνουμε αρχίζοντας να απορούμε πόσο χαμηλά θα φτάσουμε πριν  στρίψουμε για Σκολιό. Επιτέλους φτάνουμε στην διασταύρωση του μονοπατιού και ένας εθελοντής μας δείχνει το δρόμο για πάνω. Ξεκινάμε την απότομη ανηφόρα με κοφτό σταθερό βήμα και σκέπτομαι την κουβέντα του Γκανασούλη «μικρή αλλά Γολγοθάς». Άμα είναι αύτη μικρή η μεγάλη πως είναι σκέπτομαι, που να ξέρα…

 Φτάνω γοργά ένα δρομέα που βαδίζει πολύ αργά και κουρασμένα , είναι ο Θεμιστοκλής τον ρωτάω τι έχει και βρίζει την ανηφόρα, συνεχίζω άλλα ο Νίκος μένει με τον Θέμη. Φτάνω την κορυφογραμμή και κατευθύνομαι προς το τριγωνομετρικό της κορφής όπου βρίσκονται τα παιδιά από την Πάτρα και με αναγνωρίζουν μου λεν ότι πάω καλά θαυμάζω την θέα και κάνω να συνεχίσω για άγιο Αντώνιο και μένω με το στόμα ανοικτό. Λίγο πίσω η Λώρα έχει περάσει τον Νίκο και το Θέμη και ανεβαίνει αστραπή! Ανεβαίνοντας προς τον άγιο Αντώνιο με φτάνει σε απόσταση μέτρου πολύ άνετα. Φτάνουμε ταυτόχρονα πάνω και μας λεν να πάμε απέναντι στο κτίριο των lift του Χιονοδρομικού. Αρχίζω να κατεβαίνω κόβοντας «αζιμούθιο» ευθεία για τον σταθμό ,το πεδίο χωρίς μονοπάτι με χώμα, πέτρα, χαμηλά χόρτα δηλαδή αλπικό. Είναι σχετικά εύκολο σε σχέση με του Ταϋγέτου και φτάνω σχετικά γρήγορα στο σταθμό Βρυσοπούλες. Οι εθελοντές εκεί είναι πολύ φιλικοί και με προτρέπουν να φάω από όλα. Εφοδιάζομαι και μου  δείχνουν να συνεχίσω περιμετρικά  των lift σε μονοπάτι που διάσχιζε τις πλαγιές των  γύρο κορφών. Ξεκινώντας φτάνουν στο σταθμό ο Θέμης με τον Νίκο και τη Λώρα που στην κατηφόρα έμεινε πίσω. Τρέχω και βαδίζω σε αλπικό πεδίο περνώ ένα τσεκ και οι διασώστες μου λεν να συνεχίσω στο μονοπάτι. Διασχίζω την πλαγιά δύο δίδυμων κορφών και καθώς κοντεύω στο διάσελο ακούω φωνές από παντού! Ένας αθλητής σε μια από τις κορφές φωνάζει «έχει σημάδια εδώ!!!», οι διασώστες του λεν κάτι αλλά δεν ακούω τι. Καταλαβαίνω από τον Νίκο και το Θέμη ότι καλά πάω , ξεκινώ ξανά βγαίνω στο διάσελο και πέφτω πάνω σε ένα τεράστιο βέλος που δείχνει προς τις κορφές. Αρχίζω να ανεβαίνω ακολουθώντας τα βέλη που είναι πάνω σε «κούκους» ,ξαφνικά βλέπω τον Νίκο και το Θέμη να βγαίνουν στο διάσελο και να βουτούν στην απέναντι πλάγια κατηφορικά. Από πάνω ο αθλητής που είναι ο Κυριάκος Ξάνθης κατεβαίνει με «χίλια» , φωνάζω στα παιδιά αρχίζοντας να κατεβαίνω και εγώ. Ανταμώνουμε όλοι στο διάσελο έρχεται και η Λώρα και αρχίζουμε συμβούλιο για το που πάμε. Ο Θέμης θυμάται το gps truck ότι τώρα έχουμε κατάβαση σε πλαγία με πολλές τραβέρσες . Πράγματι κοιτάμε την πλάγια μπροστά μας και βλέπουμε το μονοπάτι και ξεκινάμε κατάβαση. 

(Εδώ  θέλω να αναφέρω ότι η σηματοδότηση ήταν του «Φαέθων» αγώνα που θα γινόταν σε ένα μήνα. Η βιασύνη των διοργανωτών προκάλεσε να κάνουν λάθος αρκετοί αθλητές.)  

                      

Ο Κυριάκος εξαφανίζεται σαν αστραπή κάνοντας φρενήρης κούρσα να προλάβει τους πρωτοπόρους ,ο Θέμης και αυτός πάει γρήγορα ακολουθώ χαλαρά χωρίς να πιέσω ιδιαίτερα. Μετά από λίγο αντιλαμβάνομαι ότι ο Νίκος και η Λώρα δεν με ακλουθούν και κοιτάω πίσω αλλά δεν τους βλέπω. Δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται και τότε τρώω  την πρώτη τούμπα του αγώνα. Βάζω το χέρι να στηριχτώ και το γδέρνω αρκετά. Σηκώνομαι και τινάζω χώματα και αγκάθια και ξεκινώ αργά με το χέρι να τρέχει λίγο αίμα αλλά ένταξη κατά τα άλλα. Βγαίνω στον χωματόδρομο τα σημάδια οδηγούν αριστερά και μετά από λίγο ακούω πίσω τον Θέμη που έρχεται και μου λέει ότι πήγε δεξιά και χάθηκε. Ψηλά ακούω φωνές και βλέπω τον Νίκο και την Λώρα να κατεβαίνουν καλά και ηρεμώ ,όλα καλά. Χαλαρό τρέξιμο και φτάνω στο σταθμό , κάθομαι να φάω και λέω του Θέμη να φύγει γιατί θα πάω με το πάσο μου. Συνεχίζω στο ρελαντί καθώς δεν είμαι και στα καλύτερα ανεβαίνει και η ζέστη και χωρίς κάτι το ιδιαίτερο , πλην μιας νέας τούμπας που κάνει το χέρι μου να τρέχει αίμα πάλι , φτάνω στο Πηγαδάκι. Εκεί όλοι πολύ ευγενικοί με βοηθούν να εφοδιαστώ και τρώω για πρώτη φορά σε αγώνα υπεραπόστασης δύο μπιφτέκια. Το ίδιο σκηνικό χαλαρή κίνηση σε χωματόδρομο και μονοπάτι καλή κατάβαση μέχρι Σκανταλιάρα, όπου περνώ τον Ζαχαρία Θεοδώρου που μου λέει ότι τον πονάνε τα γόνατα και ίσως σταματήσει. Του λέω στο σταθμό να βάλει πάγο και να προσπαθήσει να μην αφήσει τον αγώνα. Έχω βγει σε χωματόδρομο και η ζέστη έντονη αλλά κινούμε συνεχώς. Μετά από λίγο βλέπω τον Δημήτρη Κασίμη και μου λέει ότι φτάνω στον κεντρικό  σταθμό άλλα να προσέχω στο χαλίκι. Σε λίγο είμαι μπροστά σε μια σάρα με ψιλό χαλίκι και σκέπτομαι να την κατεβώ όπως τις χιονισμένες πλαγιές  το  χειμώνα, δηλαδή με τις φτέρνες και το σώμα γερμένο πίσω. Την περνάω αέρας (είδες η ορειβασία) και φτάνω στον Αι Γιάννη. Έχει αρκετούς θεατές που χειροκροτούν και μου δίνουν θάρρος. Οι εθελοντές με βοηθούν σε ότι χρειάζομαι μου λεν ότι δείχνω σε καλή κατάσταση. Τρώω μακαρόνια με μπιφτέκι (θα το καθιερώσω) αλλάζω μπλούζα, παίρνω τζελ, αλμόρες και μαγνήσιο, πίνω τρία ποτήρια κόλα! Και φεύγω καθώς τώρα αρχίζει η γαϊδουροανηφόρα μέχρι το Λιβαδάκι με ενδιάμεσο σταθμό την Τσουκνίδα. Ξεκινώ την ανάβαση με σταθερό αργό ρυθμό και πίνω υγρά συνέχεια γιατί η ζέστη είναι πολύ έντονη τώρα. Ανεβαίνοντας μπαίνω σε πιο πυκνό δάσος και λίγο καλύπτομαι από τον ήλιο. Πιο πάνω βλέπω μια πολύ γνώστη φιγούρα να ανεβαίνει αργά είναι ο Θοδωρής ο Πολυχρονίδης που έχουμε τρέξει πολλά ΚΜ μαζί σε ultra trail αγώνες στην Ροδόπη. Με βλέπει και αρχίζει κάτι ωραίες ατάκες και μας πιάνουν τα γέλια συνεχίζουμε μαζί καλαμπουρίζοντας ενώ μας φτάνει ο Ζαχαρίας που πλέον είναι πολύ καλά. Φτάνουμε μαζί στον σταθμό και μας υποδέχονται μερικά κορίτσια φορώντας τα μαγιό τους. Πραγματικό βάλσαμο για το μάτι. Εφοδιασμός υγρών και πάμε πάλι την δύσκολη ανηφόρα. Ο Ζαχαρίας φεύγει αστραπή και εμείς βαδίζουμε αργά.  Ένας κύριος με δύο μουλάρια μας λέει ότι έχουμε 40 λεπτά για τον σταθμό και αναστενάζουμε. Ο Θοδωρής μένει λίγο πίσω και λίγο πιο πάνω βλέπω τον Θέμη που έχει καρφώσει και πάει πολύ αργά. Μου λέει ότι έχει μείνει από ενέργεια. Φτάνω επιτέλους στο σταθμό σε μια πολύ ωραία τοποθεσία καταπράσινη σαν να είμαι στις Άλπεις. Εφοδιασμός μερικά φιστίκια για ενέργεια και φεύγω για κατάβαση προς τα Πριόνια. Από Λιβαδάκι ως Πριόνια το μονοπάτι είναι πολύ καλό και δουλεμένο με μαλακό χώμα και δασωμένο. Η κατάβαση άνετη και σχετικά γρήγορη, στο τσεκ μου λεν ότι είμαι 6^ος και σκέπτομαι καθόλου άσχημα για κουτσό μουλάρι. Συνειδητοποιώ ότι εδώ και ώρα το γόνατο δεν έχει καθόλου ενοχλήσεις και  παίρνω θάρρος. Έχω πλέον πολύ καλό ρυθμό και περνάω το κιόσκι στο Ε4 και κοντεύω Πριόνια όταν σώζω την Τρίτη μου τούμπα στον αγώνα. Χαλαρά λέω έχει πολύ ακόμα.

Φτάνω στον σταθμό και με υποδέχεται ο Ανδρονικίδης που βοηθάει παντού! Με βοηθά να εφοδιαστώ και με προτρέπει να φάω κανονικό φαγητό γιατί έχει ακόμα 15ΚΜ, τον ακούω και τρώω μακαρόνια, ρύζι και μπιφτέκι! Ευχαρίστησα τον Κώστα και φεύγω με τους θεατές να μου δίνουν θάρρος με τα λόγια τους και βουρ στον Ενιπέα. Τρέχω χαλαρά στις κατηφόρες και περπατώ στις ανηφόρες και τα δύσκολα. Πεζοπόροι μου δίνουν κουράγιο και σταθερά όχι πολύ γρήγορα περνώ δεξιά και αριστερά το φαράγγι και μάλλον ανόρεκτα φτάνω στην Καστάνα. Παίρνω μόνο νερό και λίγο ισοτονικό ρίχνω νερό στο κεφάλι μου και με πληροφορούν ότι αρχίζει η ανάβαση στη Γκόλνα. Σκέπτομαι ότι δεν είμαι και τόσο καλά αλλά ξαφνιάζομαι γιατί τα πόδια μου ανταποκρίνονται πολύ καλά και η ανάβαση βγαίνει αρκετά καλά. Φτάνω τον Τσιαντό που πάει αργά και μάλλον έχει αστάθεια τον ρωτώ αν είναι καλά και μου λέει ότι δεν έχει καθόλου ενέργεια. Του λέω να του δώσω τζελ και μου λέει ότι έχει κάνει τα πάντα αλλά τίποτα. Ίσως έχεις πάθει ηλίαση και του λέω να του ρίξω λίγο νερό στο κεφάλι αλλά ευγενικά μου λέει να συνεχίσω να μην καθυστερώ. Φτάνω στο ψηλότερο σημείο και περνώ  σύμφωνα με το σημάδι το 95ΚΜ.Σκεύτομαι ότι κοντεύω και μετά από λίγο περνώ το τσεκ και πλέον με γρήγορη κατάβαση πλησιάζω προς το Λιτόχωρο. Φτάνω έναν αθλητή που κατεβαίνει σχετικά αργά , είναι ο Κυριάκος που με την πολύ γρήγορη κούρσα του έχει κουραστεί. Σίγουρα είναι ο μεγάλος άτυχος καθώς είχε δυνατότητα να είναι μες τους πρώτους τρεις ίσως και πρώτος. Μου δίνει χώρο να περάσω και συνεχίζω μέχρι που φτάνω στην νότια άκρη του Λιτόχωρου. Ξεκίνα ένα ψυχοβγαλτικό γύρο γύρο από την πόλη που οδηγεί πάνω από αυτή στο τσιμενταύλακο. Στην είσοδο του Ενιπέα ένας εθελοντής με στέλνει κάτω σε απότομη κατάβαση που οδηγεί στο ποτάμι. Περνώ απέναντι και τώρα τρέχω σε ρυθμό μαραθωνίου, με προϋπαντεί ο Χρήστος Κατσάνος με ενθαρρύνει και τρέχει μπροστά να ειδοποιήσει τη  γραμματεία και το Λάζαρο. Φτάνω στον τερματισμό και ευχαριστώ τον κόσμο για την συμπαράσταση. Ο Λάζαρος μου δίνει το μετάλλιο και βγάζουμε φωτογραφίες. Τα συναισθήματα πολλά δεν μπορώ να τα περιγράψω . Το μετέωρο βήμα του μουλαριού ήταν τελικά δυνατό και απρόσμενα σταθερό. Επιτέλους κέρδισα πίσω λίγη από την πληγωμένη περηφάνια και αυτοεκτίμηση. Το ταξίδι συνεχίζεται …

Χαιρετώ τους  πρώτους και δέχομαι τις περιποιήσεις του αδελφού μου Ηλία που συμπαραστάθηκε και με συνεχάρη και είναι και αυτός πολύ χαρούμενος. Βουτιά στην «πισίνα», χαλάρωμα και κουβεντούλα με όλους.

Φτάνουν σιγά σίγα όλοι ο Κυριάκος, ο Θέμης που αναστήθηκε, ο Νικόλας πάντα χαμογελαστός με το πείραγμα στο στόμα και  πιο μετά ο Μπενέζης , ο Σταυρός Σταυρόπουλος  και  ποιος άλλος ο Χρίστος ο Μασούρας που τον βάζουν να τερματίσει δύο φορές για να προλάβουν να του περάσουν το μετάλλιο! Όλα καλά , όλοι καλά.

Την άλλη μέρα μετά από κάλο ύπνο, Καφεδάκι πρωινό από το φούρνο κατηφορίζουμε για τις απονομές. Όλοι κάτι έχουμε να πούμε, χαμογελάμε, πειραζόμαστε και συναντάμε φίλους που έχουν τερματίσει την δεύτερη νύχτα και δεν τους έχουμε δει. Μαζευόμαστε στο χώρο της «πισίνας» και πια όλα είναι γιορτινά. Μερικοί μελαγχολικοί διότι δεν τερμάτισαν. Τους καταλαβαίνω απόλυτα δεν είναι ότι καλύτερο αλλά του χρόνου είμαι σίγουρος ότι θα είναι εκεί και πιο δυνατοί. Οι απονομές αρχίζουν με έναν άνθρωπο σύμβολο να τις κάνει ο κ. Ζολώτας. Το δώρο του χορηγού πολύ καλό και χρήσιμο σε εμάς που βάζουμε την τσάντα στην πλάτη και παίρνουμε τα βουνά.

Όλα τα ωραία τελειώνουν και μας μένει η αμήχανη στιγμή του αποχαιρετισμού. Χαιρετούμε φίλους ευχόμαστε καλή αντάμωση ξανά και παίρνουμε τον δρόμο της επίστρόφης.

Ο Olympus  Mythical Trail κέρδισε το στοίχημα, έβαλε τον πήχη ψηλά και τον πέρασε. Πιστεύω ότι θα είναι ένας αγώνας αναφοράς. Κάποτε ρωτούσαμε μεταξύ μας όσοι τρέχαμε μαραθώνιο «πόσο έχεις Κλασσική», μετά στους αγώνες ορεινού τρεξίματος «πόσο έχεις στον Olympus Marathon». Πιστεύω ακράδαντα ότι κάτι παρόμοιο θα συμβεί και για τον ΟΜΤ. Ο αγώνας πολύ όμορφος ο Όλυμπος εγγυάται για αυτό και συνάμα πολύ δύσκολος, οι άνθρωποι που τον στελεχώνουν εμπνευσμένοι άρα μας βλέπω να το ξανακάνουμε. (Τι μας κάνεις ρε Λάζαρε!).

Τέλος δεν θα συμφωνήσω με την σύγκριση που κάποιοι αθλητές έκαναν μεταξύ ΟΜΤ και ROUT άλλα θα μιλήσω σε επόμενο Post.